Silent Premonition
[YOKAN NEW EPISODE]

Episode 10

*::++DRAUGMINAION++::*

ชีวิตนั้นคืออะไรงั้นหรือ?
ความหมายของชีวิตก็ยังไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้
เพื่อตัวเอง เพื่อคนอื่นหรือเพื่อใคร?
คำตอบอยู่ที่ตรงไหนกันนะ
หากว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่สำคัญและมีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่
นั่นก็เรียกว่าความหมายของชีวิตงั้นหรือ?
แต่ถ้าสิ่งนั้นสูญเสียไปล่ะ พวกเราสมควรที่จะมีชีวิตอยู่หรือไม่
คำว่าโชคชะตา มันใช้ไม่ได้กับตัวฉันในตอนนี้
เมื่อสิ่งสำคัญที่สุดได้ขาดหายไป ด้วยมือที่เปื้อนเลือดของฉันเอง
นกปีกหักจะต่างอะไรกับซากศพ
ประตูสีหมอกค่อยๆปิดลงกั้นความรู้สึกที่มีอยู่
ให้มองเห็นเพียงสีดำมืดเหมือนกับยามราตรีเท่านั้น
แม้จะกรีดร้อง หรือร่ำไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด
เสียงที่ออกไปก็ไม่สามารถให้ใครได้ยินได้ ไม่มีใครรับรู้
แล้วใครล่ะ ที่จะเป็นคนที่เปิดประตูนั้น..?

ดวงตาคู่เรียวเหม่อลอยมองไปเรื่อยเปื่อยยังท้องฟ้าสีครามซึ่งตัดกับผืนทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะ ทั้งๆที่คิดว่ามันผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่พอมารู้สึกตัวอีกที ก็เลยมาเกือบเดือนแล้ว ช่างเร็วเสียเหลือเกิน เขาไม่แน่ใจว่า Hideto จะคิดแบบเขาหรือเปล่า แต่ คนๆนั้นก็ยังคงมีท่าทีที่เหมือนเดิม ความเย็นชานั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่บางสิ่งบางอย่างที่ตัว Tetsu สัมผัสได้กลับทำให้ปากเรียวบางของเขาแต้มยิ้มออกมาได้อย่างน่าประหลาด นั่นอาจจะเป็นการที่ได้อยู่เคียงข้างกับ Hideto ก็เป็นได้

Tetsu ละสายตาจากผืนฟ้าในยามเช้าเมื่อเห็นอีกสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจมากกว่า ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกปอนด้วยน้ำค่อยๆสาวเท้าขึ้นมาจากทะเล เป็นแบบนี้ประจำ ตื่นเช้าๆทีไร Hideto จะชอบเดินลงทะเลอยู่เรื่อย ทำให้เขาใจหายไม่รู้ต่อกี่ครั้ง แต่เวลาที่ผ่านไป ก็พอทำให้เขารู้สึกชินขึ้นมาบ้างแล้ว เล่นน้ำตอนเช้าประจำเลยนะ ช่วงนี้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ระวังจะเป็นหวัดนะ Hideto Tetsu ว่าพลางสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นผ้าขนหนูให้กับอีกฝ่าย Hideto ไม่กล่าวสิ่งใดตอบ แต่กลับเช็ดผมตัวเองเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำ Tetsu ถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเดินไปหยุดยืนหน้าประตูห้อง

เอ่อ Hideto ตอน 8 โมงกว่า ฉันจะออกไปซื้อของในเมืองน่ะ นาย จะไปด้วยไหม? แม้จะเริ่มชินกับการอยู่ด้วยกัน แต่สำหรับการพูดจากัน ตัว Tetsu เองก็ยังกล้าๆกลัวๆอยู่ เพราะแทบทุกครั้งที่เอ่ยปากเขาจะได้รับสายตาที่เย็นชาสาดกลับมาแทบทุกครั้ง ฝ่ายที่ถูกถามเงียบไปนานจน Tetsu พอจะเดาคำตอบออก ไม่ตอบอย่างนี้คงจะไม่ไปสินะ เฮ้อ Tetsu ถอนหายใจพลางทำท่าจะเดินออกจากห้อง ไปสิ ประโยคที่ไล่หลังมาก็ทำเอาใบหน้าเรียวต้องหันขวับกลับไปมอง แต่ก็เห็นเพียงร่างเล็กที่เดินลิ่วๆเข้าไปในห้องน้ำเสียแล้ว Tetsu แต้มยิ้มบางๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

นี่ Hideto พวงกุญแจแบบนี้ใช่มั้ย ที่นายมองหาอยู่น่ ะ Tetsu ว่าพลางหยิบสิ่งที่พูดถึงซึ่งแขวนโชว์อยู่ใกล้ๆ แล้วชูขึ้นมองในระดับพอดีกับสายตา ไม่นานนัก คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นด้วยความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ ก่อนจะหันไปหาบุคคลที่เขาเรียกชื่อเมื่อครู่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้และจ้องมองของที่อยู่ในมือ หัวกะโหลก เลือด ปืน นายชอบของพวกนี้สินะ Tetsu พูดหยอกเล่นด้วยความไม่ใส่ใจอะไร แต่ในใจเขากลับรู้ดีว่านั่นเป็นปกติวิสัยของอีกฝ่ายอยู่แล้ว อาจจะเป็นความผิดปกติที่กลายเป็นความปกติของคนๆนี้ไปเสียแล้วล่ะมั้ง ดวงตาคู่กลมจ้องมองของในมือ Tetsu อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงดึงสิ่งนั้นออกจากมืออีกฝ่าย แล้วแขวนกลับไปไว้ที่เดิม

เลิกวุ่นวายกับฉันสักที ฉันไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษทั้งนั้น Hideto กล่าวก่อนจะเดินนำหน้าไปอย่างเฉยชา ได้แต่ปล่อยให้ Tetsu ยืนทอดสายตามองอยู่เบื้องหลัง แต่ดวงตาคู่เรียวนั่นกลับไม่ได้ฉายแววหนักใจแต่อย่างใด ไม่นานนักริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มที่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่าง คอยด้วย Tetsu ร้องเรียกเบื้องหลังเล็กๆที่เดินลิ่วๆไป ก่อนจะวิ่งพาร่างภายใต้ชุดเอี๊ยมของตนตามคนข้างหน้าให้ทัน เขาคงไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน เมื่อครู่นี้ สีหน้าและท่าทางของ Hideto ดูเหมือนจะค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย ในที่สุดความปรารถนาของเขาที่เลือนลางมานานก็เริ่มชัดเจนขึ้นเสียที

ไปหาอะไรกินกันเถอะ Hideto Tetsu ตะโกนไล่หลังมาอย่างร่าเริง ตามใจ หยุดตะโกนซะที Hideto เหลียวหลังมามองก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบ

จะสั่งอะไรไหม? ไม่ ไม่เอาอะไรจริงๆหรอ นายไม่ค่อยได้กินอะไรเลยนะ น้ำโกโก้ก็มี Tetsu เอ่ยถามอีกฝ่ายที่ได้แต่นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกร้าน ผ่านกระจกใสที่กั้นไว้ ในขณะที่มือก็เปิดเมนูอาหารไปเรื่อยๆ Hideto หันมามองชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่เดิมอย่างรำคาญใจ แล้วจึงตอบรับคำถามของคนที่นั่งตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจอะไร ก็ได้ น่ารำคาญ ทำไมถึงได้ยุ่งวุ่นวายไปซะทุกอย่างแบบนี้นะ อย่างกับลูกหมาลูกแมวที่ไม่เคยอยู่นิ่งซักที แต่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงยอมให้คนนี้ๆเข้าใกล้ได้นะ บ้าจริง คิดพลางมุ่นคิ้ว ตวัดหางตามองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด

เอ่อ Tetsu เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะทำท่าเงอะงะดูไม่เป็นตัวเองออกมาหลังจากจ้องปะทะกับดวงตาคู่กลม แล้วหลบสายตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ สักพักเขาก็เม้มปากทำสีหน้าลำบากใจอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป ฉัน อยากฟังเรื่องของนาย ช่วงที่ฉันไม่รู้จัก ฉันรู้แค่ว่า ทั้งนายและ Hyde มาอยู่กับแม่ของฉัน แล้ว ครอบครัวนายล่ะ ก่อนหน้านั้นเอ่อ ดวงตาคู่เรียวหรุบต่ำไม่กล้าช้อนขึ้นประสานกับอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าสิ่งที่ตนได้ถามออกไปจะสร้างความไม่พอใจให้ เป็นเพราะความประหม่าที่โดนอีกฝ่ายจ้องหน้ารึเปล่านะ ที่ทำให้เขาถามออกไป แต่ในใจลึกๆก็ต้องการรู้จักคนๆนี้ให้มากกว่าที่เป็นอยู่

สิ้นประโยคที่พูดออกไป ความเงียบก็เริ่มเข้าครอบคลุมจนผู้ถามรู้สึกอึดอัด เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เมื่อ Tetsu ยังเห็นคนตรงข้ามนิ่งเงียบจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเฉียบ เขาก็เริ่มวิตกกังวลในใจ ชายหนุ่มประสานมือทั้งสองของตนแน่น ก่อนจะพูดออกไปอย่างเศร้าสร้อย ขอโทษนะ เพราะความสอดรู้สอดเห็นของฉันเอง นายคงคิดว่า ไอ้หมอนี่ยุ่งอะไรด้วย อยู่แน่ๆ ลืมมันไปเถอะ ใช่ ลืมมันไปซะ อย่าไปหวนกลับไปคิดถึงอีกเลย เพราะว่า มันอาจจะไม่มีที่สำหรับเขาเหลืออยู่ก็ได้ รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าจริงๆที่ถามออกไปอย่างนั้น

Inomiya Hideto. เอ๊ะ? ปากอิ่มสวยขยับพูดหลังจากพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางใช้สายตาเย็นชาน่ากลัวจ้องมองอีกฝ่ายที่เผลอหลุดปากอุทานด้วยความสงสัย Hideto ทอดสายตามองใบหน้าเรียวที่ดูตกตะลึงก่อนจะหัวเราะคิกคักเหมือนเป็นเรื่องสนุก Inomiya เป็นนามสกุลของฉัน ไม่ใช่ Takarai กล่าวจบก็พ่นควันบุหรี่ออกมาอีกระลอก ในขณะที่อาหารที่สั่งไปเริ่มทยอยมาวางบนโต๊ะแล้ว Hideto มองแก้วโกโก้อย่างไม่ใยดีก่อนจะเลื่อนมันไปไว้อีกทาง ทำไม ฉันถึงไม่ได้ใช้นามสกุลเดียวกับ Hyde นะ Inomiya เป็นนามสกุลของพ่อ พ่อเลวๆ ที่แยกฉันกับ Hyde ออกจากกัน ร่างสวยเอียงคอ พลางเล่นผมบริเวณท้ายทอย ในขณะที่สายตาตอนนี้เหม่อลอยมองไปเรื่อยเปื่อย ทันทีที่ได้เอ่ยชื่อของคนในความทรงจำ ในอกก็รู้สึกจุกแน่นขึ้นมา ไม่ต่างอะไรกับ Tetsu ในตอนนี้ที่แสดงสีหน้าเจ็บปวดให้เห็น

มีแค่เงินทองและอำนาจที่ฉันได้รับ แต่สิ่งที่ฉันอยากได้จริงๆ หมอนั่นไม่เคยให้เลยแม้แต่นิด เขาไม่เคยให้ความรัก หึ ฉันมันก็แค่ผลผลิตที่จะต้องโกยอำนาจให้กับเขาในอนาคตก็เท่านั้น ฮ่ะๆ เขาทำให้แม่คลั่ง เพราะความเจ้าชู้ไม่เลือกหน้าของเขา แม่กลายเป็นคนเกลียดผู้ชาย และพยายามเลี้ยง Hyde ให้เหมือนกับผู้หญิงมากที่สุด ริมฝีปากบางแต้มยิ้มตลอดเวลาที่พูด ฟังดูเหมือนกับเล่านิยายเรื่องหนึ่งหากแต่ว่ามันเป็นชีวิตจริง Tetsu ใจสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสได้ถึงเส้นเสียงที่ด้านชาและเศร้าสร้อยนั่น

Hyde บริสุทธิ์ เป็นฝาแฝดที่ไม่มีความเหมือนฉันแม้แต่นิด ฉันโหยหา Hyde มากจริงๆ ถึงขนาดหนีออกจากบ้าน ไปขอร้องแม่ให้ได้อยู่กับ Hyde แน่นอน แม่เกลียดฉัน หึหึ แต่เค้าก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้วนี่นะ คิกๆ หัวเราะคิกคักก่อนจะดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ ละ,,, แล้ว แม่นายตายเพราะอะไรล่ะ Tetsu ถามเสียงแผ่ว รู้สึกเหมือนสมองหนักอึ้งกับสิ่งที่กำลังจะได้ฟัง หวังว่า คงไม่ใช่ อยู่ๆ รอยยิ้มประหลาดก็ผุดขึ้นมาบนดวงหน้าสวยราวกับตอบรับความคิดในใจของ Tetsu ในตอนนี้ เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันฆ่าเขาน่ะสิ น้ำเสียงเย็นเยียบก้องไปทั่วโสตประสาทของผู้ฟัง Tetsu นิ่งอึ้ง จ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังกลั้วหัวเราะอย่างสนุกสนาน

อยู่ๆมือที่ประสานกันของ Tetsu ก็คลายออก แล้วเอื้อมจับมือของอีกฝ่ายขึ้นแนบกับใบหน้าของตน เขาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา พอแล้วล่ะ ทุกครั้งที่นายหัวเราะ มันเหมือนกับใจของนายกำลังร้องไห้อยู่ ขอโทษนะ ขอโทษ ที่ทำร้ายจิตใจนายด้วยวิธีนี้ แล้วก็ขอบคุณจริงๆที่เล่าเรื่องของนายให้ฟัง ทั้งๆที่ฉันเป็นแค่คนนอก แต่กลับได้ฟังเรื่องนี้ นายกำลังเปิดประตูจิตใจของนายนะ รู้ไหม Hideto เบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินประโยคของอีกฝ่าย มันเหมือนคำพูดที่ฝังติดอยู่ในหัวของเขาไม่มีวันลบเลือน มันเป็นคำพูดของ Hyde ที่ตราตรึงอยู่จนถึงปัจจุบัน และวันนี้เขาได้ยินมันอีกครั้ง แต่กลับไม่ใช่คนเดิมพูด เป็น Tetsu ต่างหาก ทุกครั้งที่นายหัวเราะ มันเหมือนกับนายกำลังร้องไห้อยู่

อ่ะ Hideto ส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาที่เคยเย็นชาตอนนี้เต็มไปด้วยความทรมานและประหวั่นไหว ไม่นะ จู่ๆความรู้สึกโหยหาก็ท่วมท้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก และตอนนี้มันกำลังแผดเผาเขาให้มอดไหม้ ทำไม ทำไมนายต้องพูดมันออกมาด้วย Tetsu ทำไมกัน.. น้ำตาอุ่นๆที่ไหลอาบใบหน้าของ Tetsu ในตอนนี้เหือดแห้งลงแล้ว เหลือเพียงดวงตาที่ทอดมองคนตรงหน้าเท่านั้น ตั้งแต่เมื่อไรที่ใบหน้าของตนและ Hideto เคลื่อนเข้ามาใกล้กันนะ ตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และความรู้สึกหวั่นไหวผ่านทางดวงตาคู่กลมของ Hideto ริมฝีปากที่เคลื่อนประกบจูบให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากทุกที แค่เสี้ยวเวลานี้ที่ได้ละทิ้งความคิดทุกอย่างไป ทั้งเรื่องในอดีตของ Hideto เรื่องของ Hyde แม้แต่สายตาของผู้คนในร้านที่จ้องมองมาในตอนนี้

เราสองคนมีแต่ความสับสนว้าวุ่นใจมาตลอด
คนหนึ่งยึดติดอยู่กับอดีตที่ฝังอยู่ในใจไม่ลืมเลือน
กับอีกคนหนึ่งที่ได้แต่เฝ้าหวังการได้รับความรักตอบจากคนๆนั้น
ราวกับได้จางหายไปจากฝูงชน
ออกจากโลกแห่งความเป็นจริง

รถคันสีดำค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศ จากนั้นร่างของสองคนจึงค่อยๆก้าวออกมาจากรถช้าๆ สายลมในยามเย็นพัดผ่านกายไปอย่างแผ่วเบา สร้างความผ่อนคลายและสงบให้กับจิตใจที่สับสนก่อนหน้านั้น Tetsu เหลือบมองใบหน้าที่เรียบนิ่งของ Hideto อยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปหน้าประตูบ้านพักเพื่อไขกุญแจเข้าไปข้างใน คลิ๊ก เสียงปลดล็อคกุญแจดังขึ้น ก่อนที่มือเรียวจะบิดลูกบิดแล้วดันประตูเข้าไปข้างใน แต่แล้วดวงตาคู่เรียวก็ต้องหันมองร่างเล็กๆเบื้องหลังที่ยังไม่เดินตามมาเสียที Hideto ยืนโบกมือให้ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงนิ่ง

ฉันยังอยากตากลมเย็นๆข้างนอกสักพัก นายไม่ต้องยุ่ง ว่าจบร่างเล็กก็เดินระเรื่อยไปตามชายหาดที่คลื่นซัดสาด อืม Tetsu ได้แต่พูดตอบรับไล่ตามแผ่นหลังเล็กๆที่ไกลออกไป ก่อนจะถือของที่ไปซื้อกันมาวันนี้เข้าไปในบ้าน เฮ้อ Tetsu ถอนหายใจเบาๆแล้ววางข้าวของไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้แล้วจัดการจัดเก็บของให้เรียบร้อย แต่ในหัวตอนนี้กลับไม่มีใจจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำสักนิด ดวงตาคู่เรียวมองทอดผ่านหน้าต่าง ในขณะที่มือก็ยังถือสิ่งของนั้นค้างไว้ เขาไม่แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่าเรื่องที่ได้ฟังวันนี้ คืออดีตของ Hideto ทำไม เขาถึงฆ่าแม่ตัวเองนะ? นั่นจะจริงรึเปล่า??.. แล้วยิ่งกับ Hyde ที่ Hideto รักมากขนาดนั้น Tetsu ยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก รู้สึกจุกขึ้นมากระทันหันเมื่อเขานึกถึงชื่อของอีกคน Hyde คนที่หน้าเหมือน Hideto แต่นิสัยต่างกันงั้นหรอ แล้วที่ว่าใสบริสุทธิ์นั่น จะเป็นแบบไหนกันนะ? เขาคงเทียบไม่ได้แน่ๆ ยังไงๆ ก็ไม่มีทางเอาชนะคนที่ตายไปแล้วได้หรอก..

แต่จู่ๆความคิดที่กำลังโลดแล่นก็หยุดชะงักลงทันทีที่เสียงโทรทัศน์แทรกเข้ามาในหัว Tetsu หันขวับด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อกี้อะไรนะ?? ข่าวการลอบทำร้ายเจ้าของบริษัท Yasunori Sakura!!!.. ร่างบางทิ้งของในมืออย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง เพื่อไปยังโทรทัศน์ให้แน่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นไม่ได้ผิดเพี้ยน แต่แล้วตาคู่เรียวก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเล็กๆที่เปียกปอนไปด้วยน้ำทะเลยืนจ้องนิ่งไปที่โทรทัศน์ ดวงตาคู่กลมสวยนิ่งไม่กระพริบไหว ภาพบนจอแก้วฉายให้เห็นชายหนุ่มที่นอนพักอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

ไม่นะ Hideto อย่าดู Tetsu พูดด้วยเสียงแผ่ว เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นมากระทันหันของอีกฝ่าย ความเคียดแค้นที่เก็บกดไว้ภายในใจลึกๆของ Hideto ตอนนี้เริ่มปะทุออกมาเนื่องจากสิ่งที่เห็น มือเล็กๆเริ่มกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ Hideto เพ่งสายตามองใบหน้าคมที่หลับไหลไม่ได้สติผ่านจอแก้ว ก่อนที่ Tetsu จะรีบวิ่งมาปิดโทรทัศน์ด้วยสีหน้าเจ็บปวด แล้วยกมือขึ้นปิดตากลมสวยที่ยังไม่ละจากสิ่งนั้น

พอแล้ว พอแล้ว อย่าคิด อย่าฟังอะไรอีกเลย ฉันขอร้อง อย่านึกถึงคนๆนั้นนะ Tetsu กล่าวด้วยเสียงสั่น แต่ร่างเล็กตรงหน้าที่เขาปิดตาก็ยังยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิม มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดมากขึ้นทุกขณะ Tetsu ปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ออกมาก่อนจะสวมกอดร่างนั้นให้แน่นที่สุด Hideto Hideto. ได้แต่ร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น.. คนอย่างเขาจะทำอะไรได้ เขาไม่สามารถทลายกำแพงที่คนๆนี้สร้างขึ้นมาอีกครั้งได้อีกแล้ว ไม่มีทาง

ปล่อย น้ำเสียงเย็นนิ่งแล่นเข้าโสตประสาทก่อนดันร่างของ Tetsu ออกไปด้วยลำแขนเล็กแต่มีกำลังมากอย่างไม่น่าเชื่อ Hideto สาวเท้าเดินเข้าไปข้างในช้าๆ ทิ้งร่างบางไว้เบื้องหลังตน ตลอดเวลา ฉันคิดว่าฉันค่อยๆเลื่อนฐานะมาเรื่อยๆ จากคนที่รู้จักนายโดยบังเอิญจนมาถึงคนที่สนิทกับนาย แต่ว่า ตอนนี้ ฉันคิดผิดมาตลอด นายก็ยังมีแต่คนๆนั้น นายก็ยังคิดถึงแต่คนๆนั้น ฉันเจ็บปวด ที่ฉันช่วยอะไรไม่ได้ ฉันเจ็บใจที่ได้แต่เห็นนายเคียดแค้นและเศร้าซึม ทุกครั้งที่นายพูดถึง Hyde ฉันจุกอกจนหายใจไม่ออก ทำไมล่ะ. เป็นฉันไม่ได้หรอ Hideto ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากกว่านี้เลย หยุดสักทีเถอะ ฮึก ลืมคนๆนั้นทีได้ไหม. ฉันอ๊ะ!! Tetsu บ่นพร่ำสิ่งต่างๆออกมาพร้อมกับน้ำตา สิ่งที่อัดอั้นในใจทั้งหมดแต่ไม่เคยได้บอกกับอีกฝ่าย ตอนนี้ได้ถูกปลดปล่อยแล้ว แต่จู่ๆลำแขนของร่างที่กำลังจะเดินเข้าไปก็คว้าตัวเข้าหาเสียก่อน แล้วประกบจูบอย่างกระทันหัน

อืม ปล่อย! อ๊ะ Tetsu พยายามผลักร่างเล็กออก แต่กลับทำให้อีกฝ่ายกอดรัดแนบแน่นกว่าเดิม ตาคู่เรียวจ้องมองดวงตากลมโตที่หลับพริ้ม ก่อนจะลดแรงต้านลงอย่างอ่อนใจ อย่าพยายามปิดปากเขาแล้วหนีความจริงด้วยวิธีนี้เลย ทุกอย่างที่เขาทำมามันเพื่ออะไรกันนะ??? เค้าไม่อาจช่วย Hideto ได้ ไม่สิ.. จริงๆแล้ว มันเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาต่างหาก เพียงแต่ใช้ข้ออ้างให้ดูมีเหตุผลก็เท่านั้น เพื่อให้ Hideto เป็นของตน ตอนนี้เจ็บปวดทั้งความเป็นจริงในใจและเรื่องของคนตรงหน้า นิ้วเรียวกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่บาง ทำไม ตัวเขาถึงได้น่ารังเกียจนักนะ ที่พยายามจะยื้อคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้ไว้

อ๊ะอา พอแล้ว Tetsu ร้องขอด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในขณะที่อีกฝ่ายกอดเกี่ยวไม่ยอมปล่อย เวลาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ดูช่างเนิ่นนาน แต่ในหัวตอนนี้กลับขาวโพลนไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ประสาทรับรู้ทั้งหมดถูกสะกดด้วยการสัมผัสเบียดแน่นของแผ่นผิว และแรงกายที่ถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ อยากนึกเรื่องของ Hideto ให้มากกว่านี้ อยากอ้อนวอนขอร้องให้มากกว่านี้ อยากรั้งไว้ให้ได้มากที่สุด แต่ตอนนี้เขารู้ตัวดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากปล่อยความรู้สึกให้เป็นไปตามแรงอารมณ์

ฮึก. อ้า. นิ้วเรียวยาวจิกลงบนผืนเตียงนุ่มจนกลายเป็นสีขาว ในขณะที่หูรับรู้ได้ถึงความร้อนของห้วงลมหายใจ ความปรารถนาในใจตอนนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความต้องการที่จะกลืนกินช่วงเวลานี้เอาไว้เพียงคนเดียว มันเป็นความปรารถนาที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ และอีกไม่นาน เขาก็จะถูกทิ้งไว้ในช่วงเวลานี้ และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ความจริงที่ไม่อยากยอมรับก็จะแล่นเข้าสู่สมอง.

อย่าไป. อย่าไปนะ อยู่ข้างๆ. ฮ่ะ อาา แรงจากร่างเบื้องบนที่โถมเข้ามาเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คำพูดที่ตั้งใจจะเอ่ยขาดตอนไป แม้กระทั่งตอนนี้ก็ไม่สามารถส่งถึงอีกฝ่ายได้ Tetsu หลับตาปล่อยให้น้ำตาไหล ซุกหน้าลงกับผืนเตียงนุ่มเก็บกดเสียงร้องของตนไว้ภายในลำคอ ฮึก.อ่ะ.อ๊า ทั้งๆที่ลมหายใจของร่างที่อยู่เบื้องบนรดอยู่ข้างหู แต่เขากลับไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว สติที่มีอยู่น้อยนิดเลือนลางหายไป แต่กลับมีคำพูดบางอย่างแว่วดังเข้ามา เหมือนกับสายลมแผ่วๆที่พัดผ่าน อะไรนะ? พูดอะไร Hideto นายพูดอะไรน่ะ ฉันไม่ได้ยินเลย ฉัน.

ดวงตาคู่เรียวที่หลับพริ้มค่อยๆลืมขึ้น ก่อนจะกะพริบปริบ จากนั้นจึงค่อยเปลี่ยนทิศทางไปยังคนที่หลับอยู่ข้างๆกายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยยังคงหลับสนิท Tetsu ถอนหายใจเฮือกก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง อุ๊ก. ร่างกายที่ปวดล้ามาทั้งคืนทำให้เขาอุทานออกมาเบาๆด้วยความเจ็บ มือเรียวรีบยกขึ้นปิดปาก ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตที่วางกองอยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่หลวมๆ เขาไม่อยากทำให้ Hideto ตื่น อยากจะจ้องหน้าที่หลับอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่ว่าคงเป็นไปไม่ได้แล้ว Tetsu ทอดสายตามองอีกฝ่ายอยู่ครู่ก่อนจะยกมือขึ้นจับหูของตัวเองเบาๆ เมื่อคืน ก่อนที่สติจะดับวูบไป Hideto พูดอะไรบางอย่างที่เบามาก มันเลือนลางในหัวจริงๆ คืออะไรนะ?

Yasunori Sakura. คนๆนั้นใช่ไหมที่ทำให้นายหวนคิดถึง Hyde ขึ้นมาอีก Tetsu เอ่ยขึ้นมาเบาๆ พลางลูบผมสีน้ำตาลดำที่เคลียใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ จะทำให้นายสบายใจได้ยังไงนะ? แล้วฉันจะทำให้นายลืม Hyde ได้ยังไง ในเมื่อคนๆนั้นสำคัญกับนายมากถึงขนาดที่นายยอมฆ่าใครต่อใครได้ ฉันมันก็เป็นแค่คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้นเอง ฮ่ะฮ่ะ แต่ฉันก็ยังยอมเป็นคนโง่อยู่อย่างนั้น ถึงจะอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน ต่อให้ฉันสามารถสัมผัสตัวนายได้ขนาดนี้ แต่ฉันก็ยังเอื้อมไม่ถึงนายอยู่ดีสินะ ว่าพลางหัวเราะเหมือนกับเป็นเรื่องตลก แต่น้ำที่คลอในดวงตากลับพร่างพรูไม่หยุด เขาปาดมันออกอย่างยากเย็นพร้อมกับหอบสะอื้นอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ แต่ดวงตาคู่กลมที่หลับพริ้มก็ยังไม่ยอมลืมขึ้นมาเสียที แต่ ดีแล้วล่ะ

ขอโทษนะ.. แต่นี่คือการตัดสินใจของฉัน ฉันไม่อยากให้นายฆ่าใครอีก ไม่อยากให้นายนึกถึงคนๆนั้น ทันทีที่นึกถึงภาพของฝาแฝดอีกคนของ Hideto ก็ทำให้คำพูดที่เปล่งออกไปขาดตอนทันที Tetsu หรี่ตาลงก่อนจะหลับตา แล้วลืมขึ้นอีกครั้งอย่างแน่วแน่ เขาก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากบางที่สั่นอยู่เล็กน้อยสัมผัสที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ ฉัน จะไปหา Yasunori Sakura. ฉันจะทำหน้าที่นี้แทนนายเอง น้ำเสียงแผ่วเบาทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้ Tetsu หยิบเสื้อผ้าใส่อย่างลวกๆ แล้วคว้ากุญแจรถ ก่อนจะพาร่างกายที่อ่อนล้าออกไป ใบหน้าเรียวที่เศร้าสร้อยหันกลับมามองอีกฝ่ายที่อยู่บนเตียงอีกครั้ง ลาก่อน หลังจากคำพูดที่แผ่วเบาราวกับสายลมสิ้นลง รถคันสีดำขลับก็เคลื่อนตัวจากไป

อืม ร่างเล็กพลิกกายอยู่บนเตียงอยู่ซักพัก แล้วจึงค่อยๆเปิดเปลือกตา ก่อนจะหลับตาอีกครั้งเมื่อพบกับแสงของดวงอาทิตย์ในยามเช้าที่กระทบกับใบหน้า เขาหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆเตียง แต่ก็ไม่พบกับสิ่งใด คิ้วเรียวขมวดมุ่นก่อนจะลุกขึ้นทันที แล้วส่ายสายตามองไปรอบๆ ทุกอย่างเงียบสงัด ไม่มีร่องรอยของใครอีกคนที่อยู่ในบ้านแม้แต่นิด บ้าเอ๊ย Hideto สบถขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินสำรวจภายในบ้านโดยทั่ว ของในบ้านทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม ไม่มีตำแหน่งไหนเปลี่ยนแปลงหรือถูกเคลื่อนย้าย แต่สิ่งนั้นมันไม่สำคัญ เมื่อคนที่ต้องการหาไม่อยู่

Tetsu แม้แต่นาย. Hideto หยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะสวมเสื้อผ้าลวกๆ แล้ววิ่งออกไปข้างนอก รถไม่อยู่ ออกไปไหน??. หรือว่า. โธ่เว้ยยยย!!!!!! Tetsu จู่ๆน้ำเสียงแผ่วเบาที่พูดข้างหูยามหลับเมื่อครู่ก็เด่นชัดขึ้นมาในหัวทันที นึกว่านั่นเป็นความฝัน Tetsu พูดจริงๆ จะไปหาไอ้หมอนั่น!!! ทันทีที่ความคิดแล่นสู่สมอง มือก็คว้าทั้งปืนและมีดพกติดตัว พร้อมขาทั้งสองข้างก็ก้าววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คำนึงถึงระยะทางแม้แต่นิดเดียว ได้แต่วิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมในหัวถึงมีความคิดที่สับสนแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่.

บ้าเอ๊ยยยยย!!!!!!!!! Hideto ตะโกนลั่นก่อนจะหยุดยืนนิ่ง หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย ในมือกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกอัดอั้น ต้องฆ่าเจ้าบ้า Sakura นั่น ต้องฆ่า ดวงตากลมโตที่เย็นเยียบส่ายไปรอบๆ มองรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมาบริเวณถนนสายนี้ ร่างเล็กหยุดนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มทันที เมื่อเห็นรถคันหนึ่งที่ทำท่าจะจอด ถนนแถวนี้มีรถผ่านไปผ่านมาน้อยมาก หึ Tetsu นี่ก็ช่างเลือกสถานที่จริงๆ มันเปิดโอกาสให้เขาชัดๆ

เฮ้ ว่าไง น้องชาย พอจะมีเงินบ้างไหม ห๊ะ ทันทีที่กระจกเปิดหลังรถจอด คนที่อยู่ภายในก็ทักอย่างไม่เป็นมิตรกับร่างเล็กที่ยืนนิ่ง Hideto แต้มยิ้มโดยไม่พูดอะไร สร้างความงวยงงให้กับคนที่อยู่ภายในรถจนต้องมุ่นคิ้ว ไม่นานนักคนทั้งสองก็เปิดประตูรถออกมาด้วยความโมโห เฮ้ย!! ไอ้เบื้อก ฉันถามแก แกไม่ได้ยินรึไง!! ว่าพลางกระชากคอเสื้อทำเอากายบางๆเอนเข้าหาอีกฝ่าย ส่วนคนที่เหลือก็ยืนประกบอยู่ด้านข้างเพื่อไม่ให้ร่างเล็กมีโอกาสได้หนี หึ น้ำเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเปล่งออกมาเบาๆ แต่ระยะใบหน้าที่ใกล้กันก็ทำให้ฝ่ายที่หาเรื่องได้ยินถนัดหู

หัวเราะอะไรของแกวะ!! อยากตายรึไง ถ้าไม่อยากโดนพวกฉันซ้อมจนน่วมก็เอาเงินมาเร็ว!! ว่าพลางเขย่าตัวด้วยความเดือดดาล หึ พวกกุ๊ยข้างถนนนี่เอง Hideto แต้มยิ้มบาง ใช้สายตาเย็นเยียบช้อนมองคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆหยิบกระบอกปืนจากในกระเป๋าออกมา ผมน่ะ ไม่มีเงินหรอกครับ แต่สิ่งที่พอจะใช้แทนเงินน่ะได้ น้ำเสียงเรียบหยอกเย้าพลางหัวเราะคิกคัก ยิ่งทำให้ความโกรธเดือดพล่านในสมองขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้หาเรื่องหรือง้างหมัดชกให้สาแก่ใจ กระบอกปืนสีเงินวาววับก็แทรกเข้ามาอยู่ในปากของเขาอย่างรวดเร็วไม่ทันได้ตั้งตัว

หยุด ถ้าขยับตัวนิดเดียว ฉันจะยิงสมองเพื่อนแกเละแน่ Hideto ตวัดสายตากลับมามองอีกคนที่ได้แต่นิ่งงัน แล้วพูดออกไปด้วยดวงหน้าหวานระบายยิ้ม ราวกับเป็นเรื่องล้อเล่น แต่สายตาเฉียบคมและน้ำเสียงกดต่ำก็ทำให้ทั้งคู่ตัวสั่นด้วยความกลัว โทษทีนะ ฉันไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ ถ้าอยากได้เงินนัก ฉันคิดว่าลูกปืนนี่คงได้หลายตังค์.นะ Hideto เอียงคอมองใบหน้าที่เหลือกตาไปมาอย่างหวาดวิตก พร้อมกับฟังเสียงอู้อี้เหมือนกับร้องขอชีวิตของอีกฝ่าย ใช่.. นี่แหละ นี่แหละตัวตนของเขา มันยังไม่หายไปไหน แค่หลับอยู่เท่านั้น

โอเค บ๊ายบาย ว่าจบก็ง้างไกปืนทันทีโดยไม่ลังเล เสียงปืนดังสนั่นแทรกผ่านความเงียบบริเวณรอบๆ แต่กลับไม่มีใครเลยที่ได้พบเห็น ถนนสายที่ปลอดคนทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น Hideto เขี่ยร่างไร้วิญญาณที่ล้มลงไปกับพื้นให้พ้นทาง ก่อนจะยกมือเช็ดเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของตนและเสื้อสีขาวออก เขาหันกลับไปมองอีกคนที่ได้แต่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่อย่างนั้น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ แต่ทันทีที่ขาเรียวเล็กก้าวออกไป ชายหนุ่มที่หวาดกลัวก็ตั้งท่าวิ่งเสียแล้ว

อย่าเพิ่งไปสิ เล่นสนุกด้วยกันต่ออีกหน่อยสินะ Hideto คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายก่อนจะใช้มีดพกกดลงที่ลำคอแล้วปาดอย่างรวดเร็ว เสียงแห่งความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะสาดกระเซ็นออกมาจากบาดแผลที่เปิดกว้าง ร่างเล็กยืนหอบหายใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อค้นหาของบางอย่าง ดวงตากลมโตกะพริบปริบเมื่อเจอกับสิ่งที่ต้องการ ไฟแช็ค เขาคว้ามันไว้ในมือก่อนจะจุดมันแล้วโยนบนตัวศพ

ไม่ ยังไม่ใช่ คนที่ฉันจะทำอย่างนี้ต้องเป็นนายต่างหาก Sakura ว่าในขณะที่ดวงตาคู่กลมทอดสายตามองเปลวไฟที่โหมไหม้หนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กหันกลับทิ้งสิ่งต่างๆไว้เบื้องหลังก่อนจะขึ้นรถแล้วขับเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว หึ มันมาถึงจุดจบแล้วสินะ วันที่จะต้องตัดสินกันเสียที ทางที่วิ่งไปจะพาไปนรกหรือสวรรค์กันแน่นะ?

Im crossing the borderline
Without a sound
A wilderness, no one could ever know
The sadness.
How its brings me down I know I have no choice
Is it wise? Taking a life?
And I need to know tell me how I should see the light
I draw the gun and I take aim
The world stands still like a dream
I stray

Continue THE END OF SILENT PREMONITION..