Silent Premonition
[YOKAN NEW EPISODE]

Episode 10

*::++DRAUGMINAION++::*

ชีวิตนั้นคืออะไรงั้นหรือ?
ความหมายของชีวิตก็ยังไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้
เพื่อตัวเอง เพื่อคนอื่นหรือเพื่อใคร?
คำตอบอยู่ที่ตรงไหนกันนะ
หากว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่สำคัญและมีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่
นั่นก็เรียกว่าความหมายของชีวิตงั้นหรือ?
แต่ถ้าสิ่งนั้นสูญเสียไปล่ะ พวกเราสมควรที่จะมีชีวิตอยู่หรือไม่
คำว่าโชคชะตา มันใช้ไม่ได้กับตัวฉันในตอนนี้
เมื่อสิ่งสำคัญที่สุดได้ขาดหายไป ด้วยมือที่เปื้อนเลือดของฉันเอง
นกปีกหักจะต่างอะไรกับซากศพ
ประตูสีหมอกค่อยๆปิดลงกั้นความรู้สึกที่มีอยู่
ให้มองเห็นเพียงสีดำมืดเหมือนกับยามราตรีเท่านั้น
แม้จะกรีดร้อง หรือร่ำไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด
เสียงที่ออกไปก็ไม่สามารถให้ใครได้ยินได้ ไม่มีใครรับรู้
แล้วใครล่ะ ที่จะเป็นคนที่เปิดประตูนั้น..?

ดวงตาคู่เรียวเหม่อลอยมองไปเรื่อยเปื่อยยังท้องฟ้าสีครามซึ่งตัดกับผืนทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะ ทั้งๆที่คิดว่ามันผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่พอมารู้สึกตัวอีกที ก็เลยมาเกือบเดือนแล้ว ช่างเร็วเสียเหลือเกิน เขาไม่แน่ใจว่า Hideto จะคิดแบบเขาหรือเปล่า แต่ คนๆนั้นก็ยังคงมีท่าทีที่เหมือนเดิม ความเย็นชานั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่บางสิ่งบางอย่างที่ตัว Tetsu สัมผัสได้กลับทำให้ปากเรียวบางของเขาแต้มยิ้มออกมาได้อย่างน่าประหลาด นั่นอาจจะเป็นการที่ได้อยู่เคียงข้างกับ Hideto ก็เป็นได้

Tetsu ละสายตาจากผืนฟ้าในยามเช้าเมื่อเห็นอีกสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจมากกว่า ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกปอนด้วยน้ำค่อยๆสาวเท้าขึ้นมาจากทะเล เป็นแบบนี้ประจำ ตื่นเช้าๆทีไร Hideto จะชอบเดินลงทะเลอยู่เรื่อย ทำให้เขาใจหายไม่รู้ต่อกี่ครั้ง แต่เวลาที่ผ่านไป ก็พอทำให้เขารู้สึกชินขึ้นมาบ้างแล้ว เล่นน้ำตอนเช้าประจำเลยนะ ช่วงนี้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ระวังจะเป็นหวัดนะ Hideto Tetsu ว่าพลางสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วยื่นผ้าขนหนูให้กับอีกฝ่าย Hideto ไม่กล่าวสิ่งใดตอบ แต่กลับเช็ดผมตัวเองเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำ Tetsu ถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเดินไปหยุดยืนหน้าประตูห้อง

เอ่อ Hideto ตอน 8 โมงกว่า ฉันจะออกไปซื้อของในเมืองน่ะ นาย จะไปด้วยไหม? แม้จะเริ่มชินกับการอยู่ด้วยกัน แต่สำหรับการพูดจากัน ตัว Tetsu เองก็ยังกล้าๆกลัวๆอยู่ เพราะแทบทุกครั้งที่เอ่ยปากเขาจะได้รับสายตาที่เย็นชาสาดกลับมาแทบทุกครั้ง ฝ่ายที่ถูกถามเงียบไปนานจน Tetsu พอจะเดาคำตอบออก ไม่ตอบอย่างนี้คงจะไม่ไปสินะ เฮ้อ Tetsu ถอนหายใจพลางทำท่าจะเดินออกจากห้อง ไปสิ ประโยคที่ไล่หลังมาก็ทำเอาใบหน้าเรียวต้องหันขวับกลับไปมอง แต่ก็เห็นเพียงร่างเล็กที่เดินลิ่วๆเข้าไปในห้องน้ำเสียแล้ว Tetsu แต้มยิ้มบางๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

นี่ Hideto พวงกุญแจแบบนี้ใช่มั้ย ที่นายมองหาอยู่น่ ะ Tetsu ว่าพลางหยิบสิ่งที่พูดถึงซึ่งแขวนโชว์อยู่ใกล้ๆ แล้วชูขึ้นมองในระดับพอดีกับสายตา ไม่นานนัก คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นด้วยความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ ก่อนจะหันไปหาบุคคลที่เขาเรียกชื่อเมื่อครู่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้และจ้องมองของที่อยู่ในมือ หัวกะโหลก เลือด ปืน นายชอบของพวกนี้สินะ Tetsu พูดหยอกเล่นด้วยความไม่ใส่ใจอะไร แต่ในใจเขากลับรู้ดีว่านั่นเป็นปกติวิสัยของอีกฝ่ายอยู่แล้ว อาจจะเป็นความผิดปกติที่กลายเป็นความปกติของคนๆนี้ไปเสียแล้วล่ะมั้ง ดวงตาคู่กลมจ้องมองของในมือ Tetsu อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงดึงสิ่งนั้นออกจากมืออีกฝ่าย แล้วแขวนกลับไปไว้ที่เดิม

เลิกวุ่นวายกับฉันสักที ฉันไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษทั้งนั้น Hideto กล่าวก่อนจะเดินนำหน้าไปอย่างเฉยชา ได้แต่ปล่อยให้ Tetsu ยืนทอดสายตามองอยู่เบื้องหลัง แต่ดวงตาคู่เรียวนั่นกลับไม่ได้ฉายแววหนักใจแต่อย่างใด ไม่นานนักริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มที่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่าง คอยด้วย Tetsu ร้องเรียกเบื้องหลังเล็กๆที่เดินลิ่วๆไป ก่อนจะวิ่งพาร่างภายใต้ชุดเอี๊ยมของตนตามคนข้างหน้าให้ทัน เขาคงไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน เมื่อครู่นี้ สีหน้าและท่าทางของ Hideto ดูเหมือนจะค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย ในที่สุดความปรารถนาของเขาที่เลือนลางมานานก็เริ่มชัดเจนขึ้นเสียที

ไปหาอะไรกินกันเถอะ Hideto Tetsu ตะโกนไล่หลังมาอย่างร่าเริง ตามใจ หยุดตะโกนซะที Hideto เหลียวหลังมามองก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบ

จะสั่งอะไรไหม? ไม่ ไม่เอาอะไรจริงๆหรอ นายไม่ค่อยได้กินอะไรเลยนะ น้ำโกโก้ก็มี Tetsu เอ่ยถามอีกฝ่ายที่ได้แต่นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกร้าน ผ่านกระจกใสที่กั้นไว้ ในขณะที่มือก็เปิดเมนูอาหารไปเรื่อยๆ Hideto หันมามองชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่เดิมอย่างรำคาญใจ แล้วจึงตอบรับคำถามของคนที่นั่งตรงข้ามอย่างไม่ใส่ใจอะไร ก็ได้ น่ารำคาญ ทำไมถึงได้ยุ่งวุ่นวายไปซะทุกอย่างแบบนี้นะ อย่างกับลูกหมาลูกแมวที่ไม่เคยอยู่นิ่งซักที แต่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงยอมให้คนนี้ๆเข้าใกล้ได้นะ บ้าจริง คิดพลางมุ่นคิ้ว ตวัดหางตามองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด

เอ่อ Tetsu เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะทำท่าเงอะงะดูไม่เป็นตัวเองออกมาหลังจากจ้องปะทะกับดวงตาคู่กลม แล้วหลบสายตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ สักพักเขาก็เม้มปากทำสีหน้าลำบากใจอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป ฉัน อยากฟังเรื่องของนาย ช่วงที่ฉันไม่รู้จัก ฉันรู้แค่ว่า ทั้งนายและ Hyde มาอยู่กับแม่ของฉัน แล้ว ครอบครัวนายล่ะ ก่อนหน้านั้นเอ่อ ดวงตาคู่เรียวหรุบต่ำไม่กล้าช้อนขึ้นประสานกับอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าสิ่งที่ตนได้ถามออกไปจะสร้างความไม่พอใจให้ เป็นเพราะความประหม่าที่โดนอีกฝ่ายจ้องหน้ารึเปล่านะ ที่ทำให้เขาถามออกไป แต่ในใจลึกๆก็ต้องการรู้จักคนๆนี้ให้มากกว่าที่เป็นอยู่

สิ้นประโยคที่พูดออกไป ความเงียบก็เริ่มเข้าครอบคลุมจนผู้ถามรู้สึกอึดอัด เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เมื่อ Tetsu ยังเห็นคนตรงข้ามนิ่งเงียบจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเฉียบ เขาก็เริ่มวิตกกังวลในใจ ชายหนุ่มประสานมือทั้งสองของตนแน่น ก่อนจะพูดออกไปอย่างเศร้าสร้อย ขอโทษนะ เพราะความสอดรู้สอดเห็นของฉันเอง นายคงคิดว่า ไอ้หมอนี่ยุ่งอะไรด้วย อยู่แน่ๆ ลืมมันไปเถอะ ใช่ ลืมมันไปซะ อย่าไปหวนกลับไปคิดถึงอีกเลย เพราะว่า มันอาจจะไม่มีที่สำหรับเขาเหลืออยู่ก็ได้ รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าจริงๆที่ถามออกไปอย่างนั้น

Inomiya Hideto. เอ๊ะ? ปากอิ่มสวยขยับพูดหลังจากพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางใช้สายตาเย็นชาน่ากลัวจ้องมองอีกฝ่ายที่เผลอหลุดปากอุทานด้วยความสงสัย Hideto ทอดสายตามองใบหน้าเรียวที่ดูตกตะลึงก่อนจะหัวเราะคิกคักเหมือนเป็นเรื่องสนุก Inomiya เป็นนามสกุลของฉัน ไม่ใช่ Takarai กล่าวจบก็พ่นควันบุหรี่ออกมาอีกระลอก ในขณะที่อาหารที่สั่งไปเริ่มทยอยมาวางบนโต๊ะแล้ว Hideto มองแก้วโกโก้อย่างไม่ใยดีก่อนจะเลื่อนมันไปไว้อีกทาง ทำไม ฉันถึงไม่ได้ใช้นามสกุลเดียวกับ Hyde นะ Inomiya เป็นนามสกุลของพ่อ พ่อเลวๆ ที่แยกฉันกับ Hyde ออกจากกัน ร่างสวยเอียงคอ พลางเล่นผมบริเวณท้ายทอย ในขณะที่สายตาตอนนี้เหม่อลอยมองไปเรื่อยเปื่อย ทันทีที่ได้เอ่ยชื่อของคนในความทรงจำ ในอกก็รู้สึกจุกแน่นขึ้นมา ไม่ต่างอะไรกับ Tetsu ในตอนนี้ที่แสดงสีหน้าเจ็บปวดให้เห็น

มีแค่เงินทองและอำนาจที่ฉันได้รับ แต่สิ่งที่ฉันอยากได้จริงๆ หมอนั่นไม่เคยให้เลยแม้แต่นิด เขาไม่เคยให้ความรัก หึ ฉันมันก็แค่ผลผลิตที่จะต้องโกยอำนาจให้กับเขาในอนาคตก็เท่านั้น ฮ่ะๆ เขาทำให้แม่คลั่ง เพราะความเจ้าชู้ไม่เลือกหน้าของเขา แม่กลายเป็นคนเกลียดผู้ชาย และพยายามเลี้ยง Hyde ให้เหมือนกับผู้หญิงมากที่สุด ริมฝีปากบางแต้มยิ้มตลอดเวลาที่พูด ฟังดูเหมือนกับเล่านิยายเรื่องหนึ่งหากแต่ว่ามันเป็นชีวิตจริง Tetsu ใจสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสได้ถึงเส้นเสียงที่ด้านชาและเศร้าสร้อยนั่น

Hyde บริสุทธิ์ เป็นฝาแฝดที่ไม่มีความเหมือนฉันแม้แต่นิด ฉันโหยหา Hyde มากจริงๆ ถึงขนาดหนีออกจากบ้าน ไปขอร้องแม่ให้ได้อยู่กับ Hyde แน่นอน แม่เกลียดฉัน หึหึ แต่เค้าก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้วนี่นะ คิกๆ หัวเราะคิกคักก่อนจะดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่ ละ,,, แล้ว แม่นายตายเพราะอะไรล่ะ Tetsu ถามเสียงแผ่ว รู้สึกเหมือนสมองหนักอึ้งกับสิ่งที่กำลังจะได้ฟัง หวังว่า คงไม่ใช่ อยู่ๆ รอยยิ้มประหลาดก็ผุดขึ้นมาบนดวงหน้าสวยราวกับตอบรับความคิดในใจของ Tetsu ในตอนนี้ เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันฆ่าเขาน่ะสิ น้ำเสียงเย็นเยียบก้องไปทั่วโสตประสาทของผู้ฟัง Tetsu นิ่งอึ้ง จ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังกลั้วหัวเราะอย่างสนุกสนาน

อยู่ๆมือที่ประสานกันของ Tetsu ก็คลายออก แล้วเอื้อมจับมือของอีกฝ่ายขึ้นแนบกับใบหน้าของตน เขาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา พอแล้วล่ะ ทุกครั้งที่นายหัวเราะ มันเหมือนกับใจของนายกำลังร้องไห้อยู่ ขอโทษนะ ขอโทษ ที่ทำร้ายจิตใจนายด้วยวิธีนี้ แล้วก็ขอบคุณจริงๆที่เล่าเรื่องของนายให้ฟัง ทั้งๆที่ฉันเป็นแค่คนนอก แต่กลับได้ฟังเรื่องนี้ นายกำลังเปิดประตูจิตใจของนายนะ รู้ไหม Hideto เบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินประโยคของอีกฝ่าย มันเหมือนคำพูดที่ฝังติดอยู่ในหัวของเขาไม่มีวันลบเลือน มันเป็นคำพูดของ Hyde ที่ตราตรึงอยู่จนถึงปัจจุบัน และวันนี้เขาได้ยินมันอีกครั้ง แต่กลับไม่ใช่คนเดิมพูด เป็น Tetsu ต่างหาก ทุกครั้งที่นายหัวเราะ มันเหมือนกับนายกำลังร้องไห้อยู่

อ่ะ Hideto ส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาที่เคยเย็นชาตอนนี้เต็มไปด้วยความทรมานและประหวั่นไหว ไม่นะ จู่ๆความรู้สึกโหยหาก็ท่วมท้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก และตอนนี้มันกำลังแผดเผาเขาให้มอดไหม้ ทำไม ทำไมนายต้องพูดมันออกมาด้วย Tetsu ทำไมกัน.. น้ำตาอุ่นๆที่ไหลอาบใบหน้าของ Tetsu ในตอนนี้เหือดแห้งลงแล้ว เหลือเพียงดวงตาที่ทอดมองคนตรงหน้าเท่านั้น ตั้งแต่เมื่อไรที่ใบหน้าของตนและ Hideto เคลื่อนเข้ามาใกล้กันนะ ตอนนี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และความรู้สึกหวั่นไหวผ่านทางดวงตาคู่กลมของ Hideto ริมฝีปากที่เคลื่อนประกบจูบให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากทุกที แค่เสี้ยวเวลานี้ที่ได้ละทิ้งความคิดทุกอย่างไป ทั้งเรื่องในอดีตของ Hideto เรื่องของ Hyde แม้แต่สายตาของผู้คนในร้านที่จ้องมองมาในตอนนี้

เราสองคนมีแต่ความสับสนว้าวุ่นใจมาตลอด
คนหนึ่งยึดติดอยู่กับอดีตที่ฝังอยู่ในใจไม่ลืมเลือน
กับอีกคนหนึ่งที่ได้แต่เฝ้าหวังการได้รับความรักตอบจากคนๆนั้น
ราวกับได้จางหายไปจากฝูงชน
ออกจากโลกแห่งความเป็นจริง

รถคันสีดำค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศ จากนั้นร่างของสองคนจึงค่อยๆก้าวออกมาจากรถช้าๆ สายลมในยามเย็นพัดผ่านกายไปอย่างแผ่วเบา สร้างความผ่อนคลายและสงบให้กับจิตใจที่สับสนก่อนหน้านั้น Tetsu เหลือบมองใบหน้าที่เรียบนิ่งของ Hideto อยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปหน้าประตูบ้านพักเพื่อไขกุญแจเข้าไปข้างใน คลิ๊ก เสียงปลดล็อคกุญแจดังขึ้น ก่อนที่มือเรียวจะบิดลูกบิดแล้วดันประตูเข้าไปข้างใน แต่แล้วดวงตาคู่เรียวก็ต้องหันมองร่างเล็กๆเบื้องหลังที่ยังไม่เดินตามมาเสียที Hideto ยืนโบกมือให้ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงนิ่ง

ฉันยังอยากตากลมเย็นๆข้างนอกสักพัก นายไม่ต้องยุ่ง ว่าจบร่างเล็กก็เดินระเรื่อยไปตามชายหาดที่คลื่นซัดสาด อืม Tetsu ได้แต่พูดตอบรับไล่ตามแผ่นหลังเล็กๆที่ไกลออกไป ก่อนจะถือของที่ไปซื้อกันมาวันนี้เข้าไปในบ้าน เฮ้อ Tetsu ถอนหายใจเบาๆแล้ววางข้าวของไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้แล้วจัดการจัดเก็บของให้เรียบร้อย แต่ในหัวตอนนี้กลับไม่มีใจจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำสักนิด ดวงตาคู่เรียวมองทอดผ่านหน้าต่าง ในขณะที่มือก็ยังถือสิ่งของนั้นค้างไว้ เขาไม่แทบไม่อยากเชื่อเลย ว่าเรื่องที่ได้ฟังวันนี้ คืออดีตของ Hideto ทำไม เขาถึงฆ่าแม่ตัวเองนะ? นั่นจะจริงรึเปล่า??.. แล้วยิ่งกับ Hyde ที่ Hideto รักมากขนาดนั้น Tetsu ยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก รู้สึกจุกขึ้นมากระทันหันเมื่อเขานึกถึงชื่อของอีกคน Hyde คนที่หน้าเหมือน Hideto แต่นิสัยต่างกันงั้นหรอ แล้วที่ว่าใสบริสุทธิ์นั่น จะเป็นแบบไหนกันนะ? เขาคงเทียบไม่ได้แน่ๆ ยังไงๆ ก็ไม่มีทางเอาชนะคนที่ตายไปแล้วได้หรอก..

แต่จู่ๆความคิดที่กำลังโลดแล่นก็หยุดชะงักลงทันทีที่เสียงโทรทัศน์แทรกเข้ามาในหัว Tetsu หันขวับด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อกี้อะไรนะ?? ข่าวการลอบทำร้ายเจ้าของบริษัท Yasunori Sakura!!!.. ร่างบางทิ้งของในมืออย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง เพื่อไปยังโทรทัศน์ให้แน่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ยินนั้นไม่ได้ผิดเพี้ยน แต่แล้วตาคู่เรียวก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเล็กๆที่เปียกปอนไปด้วยน้ำทะเลยืนจ้องนิ่งไปที่โทรทัศน์ ดวงตาคู่กลมสวยนิ่งไม่กระพริบไหว ภาพบนจอแก้วฉายให้เห็นชายหนุ่มที่นอนพักอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

ไม่นะ Hideto อย่าดู Tetsu พูดด้วยเสียงแผ่ว เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นมากระทันหันของอีกฝ่าย ความเคียดแค้นที่เก็บกดไว้ภายในใจลึกๆของ Hideto ตอนนี้เริ่มปะทุออกมาเนื่องจากสิ่งที่เห็น มือเล็กๆเริ่มกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ Hideto เพ่งสายตามองใบหน้าคมที่หลับไหลไม่ได้สติผ่านจอแก้ว ก่อนที่ Tetsu จะรีบวิ่งมาปิดโทรทัศน์ด้วยสีหน้าเจ็บปวด แล้วยกมือขึ้นปิดตากลมสวยที่ยังไม่ละจากสิ่งนั้น

พอแล้ว พอแล้ว อย่าคิด อย่าฟังอะไรอีกเลย ฉันขอร้อง อย่านึกถึงคนๆนั้นนะ Tetsu กล่าวด้วยเสียงสั่น แต่ร่างเล็กตรงหน้าที่เขาปิดตาก็ยังยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิม มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดมากขึ้นทุกขณะ Tetsu ปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ออกมาก่อนจะสวมกอดร่างนั้นให้แน่นที่สุด Hideto Hideto. ได้แต่ร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น.. คนอย่างเขาจะทำอะไรได้ เขาไม่สามารถทลายกำแพงที่คนๆนี้สร้างขึ้นมาอีกครั้งได้อีกแล้ว ไม่มีทาง

ปล่อย น้ำเสียงเย็นนิ่งแล่นเข้าโสตประสาทก่อนดันร่างของ Tetsu ออกไปด้วยลำแขนเล็กแต่มีกำลังมากอย่างไม่น่าเชื่อ Hideto สาวเท้าเดินเข้าไปข้างในช้าๆ ทิ้งร่างบางไว้เบื้องหลังตน ตลอดเวลา ฉันคิดว่าฉันค่อยๆเลื่อนฐานะมาเรื่อยๆ จากคนที่รู้จักนายโดยบังเอิญจนมาถึงคนที่สนิทกับนาย แต่ว่า ตอนนี้ ฉันคิดผิดมาตลอด นายก็ยังมีแต่คนๆนั้น นายก็ยังคิดถึงแต่คนๆนั้น ฉันเจ็บปวด ที่ฉันช่วยอะไรไม่ได้ ฉันเจ็บใจที่ได้แต่เห็นนายเคียดแค้นและเศร้าซึม ทุกครั้งที่นายพูดถึง Hyde ฉันจุกอกจนหายใจไม่ออก ทำไมล่ะ. เป็นฉันไม่ได้หรอ Hideto ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากกว่านี้เลย หยุดสักทีเถอะ ฮึก ลืมคนๆนั้นทีได้ไหม. ฉันอ๊ะ!! Tetsu บ่นพร่ำสิ่งต่างๆออกมาพร้อมกับน้ำตา สิ่งที่อัดอั้นในใจทั้งหมดแต่ไม่เคยได้บอกกับอีกฝ่าย ตอนนี้ได้ถูกปลดปล่อยแล้ว แต่จู่ๆลำแขนของร่างที่กำลังจะเดินเข้าไปก็คว้าตัวเข้าหาเสียก่อน แล้วประกบจูบอย่างกระทันหัน

อืม ปล่อย! อ๊ะ Tetsu พยายามผลักร่างเล็กออก แต่กลับทำให้อีกฝ่ายกอดรัดแนบแน่นกว่าเดิม ตาคู่เรียวจ้องมองดวงตากลมโตที่หลับพริ้ม ก่อนจะลดแรงต้านลงอย่างอ่อนใจ อย่าพยายามปิดปากเขาแล้วหนีความจริงด้วยวิธีนี้เลย ทุกอย่างที่เขาทำมามันเพื่ออะไรกันนะ??? เค้าไม่อาจช่วย Hideto ได้ ไม่สิ.. จริงๆแล้ว มันเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาต่างหาก เพียงแต่ใช้ข้ออ้างให้ดูมีเหตุผลก็เท่านั้น เพื่อให้ Hideto เป็นของตน ตอนนี้เจ็บปวดทั้งความเป็นจริงในใจและเรื่องของคนตรงหน้า นิ้วเรียวกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่บาง ทำไม ตัวเขาถึงได้น่ารังเกียจนักนะ ที่พยายามจะยื้อคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้ไว้

อ๊ะอา พอแล้ว Tetsu ร้องขอด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในขณะที่อีกฝ่ายกอดเกี่ยวไม่ยอมปล่อย เวลาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ดูช่างเนิ่นนาน แต่ในหัวตอนนี้กลับขาวโพลนไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ประสาทรับรู้ทั้งหมดถูกสะกดด้วยการสัมผัสเบียดแน่นของแผ่นผิว และแรงกายที่ถาโถมเข้ามาเรื่อยๆ อยากนึกเรื่องของ Hideto ให้มากกว่านี้ อยากอ้อนวอนขอร้องให้มากกว่านี้ อยากรั้งไว้ให้ได้มากที่สุด แต่ตอนนี้เขารู้ตัวดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากปล่อยความรู้สึกให้เป็นไปตามแรงอารมณ์

ฮึก. อ้า. นิ้วเรียวยาวจิกลงบนผืนเตียงนุ่มจนกลายเป็นสีขาว ในขณะที่หูรับรู้ได้ถึงความร้อนของห้วงลมหายใจ ความปรารถนาในใจตอนนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความต้องการที่จะกลืนกินช่วงเวลานี้เอาไว้เพียงคนเดียว มันเป็นความปรารถนาที่ไม่สามารถเป็นจริงได้ และอีกไม่นาน เขาก็จะถูกทิ้งไว้ในช่วงเวลานี้ และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ความจริงที่ไม่อยากยอมรับก็จะแล่นเข้าสู่สมอง.

อย่าไป. อย่าไปนะ อยู่ข้างๆ. ฮ่ะ อาา แรงจากร่างเบื้องบนที่โถมเข้ามาเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คำพูดที่ตั้งใจจะเอ่ยขาดตอนไป แม้กระทั่งตอนนี้ก็ไม่สามารถส่งถึงอีกฝ่ายได้ Tetsu หลับตาปล่อยให้น้ำตาไหล ซุกหน้าลงกับผืนเตียงนุ่มเก็บกดเสียงร้องของตนไว้ภายในลำคอ ฮึก.อ่ะ.อ๊า ทั้งๆที่ลมหายใจของร่างที่อยู่เบื้องบนรดอยู่ข้างหู แต่เขากลับไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว สติที่มีอยู่น้อยนิดเลือนลางหายไป แต่กลับมีคำพูดบางอย่างแว่วดังเข้ามา เหมือนกับสายลมแผ่วๆที่พัดผ่าน อะไรนะ? พูดอะไร Hideto นายพูดอะไรน่ะ ฉันไม่ได้ยินเลย ฉัน.

ดวงตาคู่เรียวที่หลับพริ้มค่อยๆลืมขึ้น ก่อนจะกะพริบปริบ จากนั้นจึงค่อยเปลี่ยนทิศทางไปยังคนที่หลับอยู่ข้างๆกายอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยยังคงหลับสนิท Tetsu ถอนหายใจเฮือกก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง อุ๊ก. ร่างกายที่ปวดล้ามาทั้งคืนทำให้เขาอุทานออกมาเบาๆด้วยความเจ็บ มือเรียวรีบยกขึ้นปิดปาก ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตที่วางกองอยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่หลวมๆ เขาไม่อยากทำให้ Hideto ตื่น อยากจะจ้องหน้าที่หลับอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่ว่าคงเป็นไปไม่ได้แล้ว Tetsu ทอดสายตามองอีกฝ่ายอยู่ครู่ก่อนจะยกมือขึ้นจับหูของตัวเองเบาๆ เมื่อคืน ก่อนที่สติจะดับวูบไป Hideto พูดอะไรบางอย่างที่เบามาก มันเลือนลางในหัวจริงๆ คืออะไรนะ?

Yasunori Sakura. คนๆนั้นใช่ไหมที่ทำให้นายหวนคิดถึง Hyde ขึ้นมาอีก Tetsu เอ่ยขึ้นมาเบาๆ พลางลูบผมสีน้ำตาลดำที่เคลียใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ จะทำให้นายสบายใจได้ยังไงนะ? แล้วฉันจะทำให้นายลืม Hyde ได้ยังไง ในเมื่อคนๆนั้นสำคัญกับนายมากถึงขนาดที่นายยอมฆ่าใครต่อใครได้ ฉันมันก็เป็นแค่คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้นเอง ฮ่ะฮ่ะ แต่ฉันก็ยังยอมเป็นคนโง่อยู่อย่างนั้น ถึงจะอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน ต่อให้ฉันสามารถสัมผัสตัวนายได้ขนาดนี้ แต่ฉันก็ยังเอื้อมไม่ถึงนายอยู่ดีสินะ ว่าพลางหัวเราะเหมือนกับเป็นเรื่องตลก แต่น้ำที่คลอในดวงตากลับพร่างพรูไม่หยุด เขาปาดมันออกอย่างยากเย็นพร้อมกับหอบสะอื้นอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ แต่ดวงตาคู่กลมที่หลับพริ้มก็ยังไม่ยอมลืมขึ้นมาเสียที แต่ ดีแล้วล่ะ

ขอโทษนะ.. แต่นี่คือการตัดสินใจของฉัน ฉันไม่อยากให้นายฆ่าใครอีก ไม่อยากให้นายนึกถึงคนๆนั้น ทันทีที่นึกถึงภาพของฝาแฝดอีกคนของ Hideto ก็ทำให้คำพูดที่เปล่งออกไปขาดตอนทันที Tetsu หรี่ตาลงก่อนจะหลับตา แล้วลืมขึ้นอีกครั้งอย่างแน่วแน่ เขาก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากบางที่สั่นอยู่เล็กน้อยสัมผัสที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ ฉัน จะไปหา Yasunori Sakura. ฉันจะทำหน้าที่นี้แทนนายเอง น้ำเสียงแผ่วเบาทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้ Tetsu หยิบเสื้อผ้าใส่อย่างลวกๆ แล้วคว้ากุญแจรถ ก่อนจะพาร่างกายที่อ่อนล้าออกไป ใบหน้าเรียวที่เศร้าสร้อยหันกลับมามองอีกฝ่ายที่อยู่บนเตียงอีกครั้ง ลาก่อน หลังจากคำพูดที่แผ่วเบาราวกับสายลมสิ้นลง รถคันสีดำขลับก็เคลื่อนตัวจากไป

อืม ร่างเล็กพลิกกายอยู่บนเตียงอยู่ซักพัก แล้วจึงค่อยๆเปิดเปลือกตา ก่อนจะหลับตาอีกครั้งเมื่อพบกับแสงของดวงอาทิตย์ในยามเช้าที่กระทบกับใบหน้า เขาหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆเตียง แต่ก็ไม่พบกับสิ่งใด คิ้วเรียวขมวดมุ่นก่อนจะลุกขึ้นทันที แล้วส่ายสายตามองไปรอบๆ ทุกอย่างเงียบสงัด ไม่มีร่องรอยของใครอีกคนที่อยู่ในบ้านแม้แต่นิด บ้าเอ๊ย Hideto สบถขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินสำรวจภายในบ้านโดยทั่ว ของในบ้านทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม ไม่มีตำแหน่งไหนเปลี่ยนแปลงหรือถูกเคลื่อนย้าย แต่สิ่งนั้นมันไม่สำคัญ เมื่อคนที่ต้องการหาไม่อยู่

Tetsu แม้แต่นาย. Hideto หยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะสวมเสื้อผ้าลวกๆ แล้ววิ่งออกไปข้างนอก รถไม่อยู่ ออกไปไหน??. หรือว่า. โธ่เว้ยยยย!!!!!! Tetsu จู่ๆน้ำเสียงแผ่วเบาที่พูดข้างหูยามหลับเมื่อครู่ก็เด่นชัดขึ้นมาในหัวทันที นึกว่านั่นเป็นความฝัน Tetsu พูดจริงๆ จะไปหาไอ้หมอนั่น!!! ทันทีที่ความคิดแล่นสู่สมอง มือก็คว้าทั้งปืนและมีดพกติดตัว พร้อมขาทั้งสองข้างก็ก้าววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คำนึงถึงระยะทางแม้แต่นิดเดียว ได้แต่วิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมในหัวถึงมีความคิดที่สับสนแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่.

บ้าเอ๊ยยยยย!!!!!!!!! Hideto ตะโกนลั่นก่อนจะหยุดยืนนิ่ง หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย ในมือกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกอัดอั้น ต้องฆ่าเจ้าบ้า Sakura นั่น ต้องฆ่า ดวงตากลมโตที่เย็นเยียบส่ายไปรอบๆ มองรถที่วิ่งผ่านไปผ่านมาบริเวณถนนสายนี้ ร่างเล็กหยุดนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มทันที เมื่อเห็นรถคันหนึ่งที่ทำท่าจะจอด ถนนแถวนี้มีรถผ่านไปผ่านมาน้อยมาก หึ Tetsu นี่ก็ช่างเลือกสถานที่จริงๆ มันเปิดโอกาสให้เขาชัดๆ

เฮ้ ว่าไง น้องชาย พอจะมีเงินบ้างไหม ห๊ะ ทันทีที่กระจกเปิดหลังรถจอด คนที่อยู่ภายในก็ทักอย่างไม่เป็นมิตรกับร่างเล็กที่ยืนนิ่ง Hideto แต้มยิ้มโดยไม่พูดอะไร สร้างความงวยงงให้กับคนที่อยู่ภายในรถจนต้องมุ่นคิ้ว ไม่นานนักคนทั้งสองก็เปิดประตูรถออกมาด้วยความโมโห เฮ้ย!! ไอ้เบื้อก ฉันถามแก แกไม่ได้ยินรึไง!! ว่าพลางกระชากคอเสื้อทำเอากายบางๆเอนเข้าหาอีกฝ่าย ส่วนคนที่เหลือก็ยืนประกบอยู่ด้านข้างเพื่อไม่ให้ร่างเล็กมีโอกาสได้หนี หึ น้ำเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเปล่งออกมาเบาๆ แต่ระยะใบหน้าที่ใกล้กันก็ทำให้ฝ่ายที่หาเรื่องได้ยินถนัดหู

หัวเราะอะไรของแกวะ!! อยากตายรึไง ถ้าไม่อยากโดนพวกฉันซ้อมจนน่วมก็เอาเงินมาเร็ว!! ว่าพลางเขย่าตัวด้วยความเดือดดาล หึ พวกกุ๊ยข้างถนนนี่เอง Hideto แต้มยิ้มบาง ใช้สายตาเย็นเยียบช้อนมองคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆหยิบกระบอกปืนจากในกระเป๋าออกมา ผมน่ะ ไม่มีเงินหรอกครับ แต่สิ่งที่พอจะใช้แทนเงินน่ะได้ น้ำเสียงเรียบหยอกเย้าพลางหัวเราะคิกคัก ยิ่งทำให้ความโกรธเดือดพล่านในสมองขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้หาเรื่องหรือง้างหมัดชกให้สาแก่ใจ กระบอกปืนสีเงินวาววับก็แทรกเข้ามาอยู่ในปากของเขาอย่างรวดเร็วไม่ทันได้ตั้งตัว

หยุด ถ้าขยับตัวนิดเดียว ฉันจะยิงสมองเพื่อนแกเละแน่ Hideto ตวัดสายตากลับมามองอีกคนที่ได้แต่นิ่งงัน แล้วพูดออกไปด้วยดวงหน้าหวานระบายยิ้ม ราวกับเป็นเรื่องล้อเล่น แต่สายตาเฉียบคมและน้ำเสียงกดต่ำก็ทำให้ทั้งคู่ตัวสั่นด้วยความกลัว โทษทีนะ ฉันไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ ถ้าอยากได้เงินนัก ฉันคิดว่าลูกปืนนี่คงได้หลายตังค์.นะ Hideto เอียงคอมองใบหน้าที่เหลือกตาไปมาอย่างหวาดวิตก พร้อมกับฟังเสียงอู้อี้เหมือนกับร้องขอชีวิตของอีกฝ่าย ใช่.. นี่แหละ นี่แหละตัวตนของเขา มันยังไม่หายไปไหน แค่หลับอยู่เท่านั้น

โอเค บ๊ายบาย ว่าจบก็ง้างไกปืนทันทีโดยไม่ลังเล เสียงปืนดังสนั่นแทรกผ่านความเงียบบริเวณรอบๆ แต่กลับไม่มีใครเลยที่ได้พบเห็น ถนนสายที่ปลอดคนทำให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น Hideto เขี่ยร่างไร้วิญญาณที่ล้มลงไปกับพื้นให้พ้นทาง ก่อนจะยกมือเช็ดเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของตนและเสื้อสีขาวออก เขาหันกลับไปมองอีกคนที่ได้แต่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่อย่างนั้น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ แต่ทันทีที่ขาเรียวเล็กก้าวออกไป ชายหนุ่มที่หวาดกลัวก็ตั้งท่าวิ่งเสียแล้ว

อย่าเพิ่งไปสิ เล่นสนุกด้วยกันต่ออีกหน่อยสินะ Hideto คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายก่อนจะใช้มีดพกกดลงที่ลำคอแล้วปาดอย่างรวดเร็ว เสียงแห่งความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะสาดกระเซ็นออกมาจากบาดแผลที่เปิดกว้าง ร่างเล็กยืนหอบหายใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อค้นหาของบางอย่าง ดวงตากลมโตกะพริบปริบเมื่อเจอกับสิ่งที่ต้องการ ไฟแช็ค เขาคว้ามันไว้ในมือก่อนจะจุดมันแล้วโยนบนตัวศพ

ไม่ ยังไม่ใช่ คนที่ฉันจะทำอย่างนี้ต้องเป็นนายต่างหาก Sakura ว่าในขณะที่ดวงตาคู่กลมทอดสายตามองเปลวไฟที่โหมไหม้หนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กหันกลับทิ้งสิ่งต่างๆไว้เบื้องหลังก่อนจะขึ้นรถแล้วขับเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว หึ มันมาถึงจุดจบแล้วสินะ วันที่จะต้องตัดสินกันเสียที ทางที่วิ่งไปจะพาไปนรกหรือสวรรค์กันแน่นะ?

Im crossing the borderline
Without a sound
A wilderness, no one could ever know
The sadness.
How its brings me down I know I have no choice
Is it wise? Taking a life?
And I need to know tell me how I should see the light
I draw the gun and I take aim
The world stands still like a dream
I stray

Continue THE END OF SILENT PREMONITION..

Silent Premonition

[YOKAN New Episode]

Episode 9

*::++DRAUGMINAION++::*

ร่างเล็กในชุดสีดำสนิทตัดกับบรรยากาศของหาดทรายสีขาวสะอาดที่ทอดยาวจนสุดลูกหูลูกตา สายลมอ่อนๆพัดเส้นผมดำน้ำตาลให้ปลิวน้อยๆ ทั้งท้องฟ้าที่แดงส้มและผืนน้ำที่สะท้อนเงาพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน เป็นทะเลในยามเย็นที่สวยงามแต่ก็ฉายแววเศร้าอยู่เนืองๆเช่นกัน ดวงตากลมโตทอดมองไปเรื่อยเปื่อยแต่ยากจะเดาได้ว่าสิ่งที่สะท้อนอยู่ภายในคือความคิดอะไร เหมือนกับตอนนั้น ตอนที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป เพราะอะไร? ถึงได้รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆนะ หรือว่านี่ กำลังจะมาถึงจุดจบแล้ว.

Hideto เสียงเรียกแผ่วเบาที่คุ้นเคยดังจากเบื้องหลัง ทำให้เจ้าของชื่อนั้นหันไปมอง สายตาที่สาดมายังคงเย็นยะเยือก แต่ Tetsu ที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับมีความรู้สึกว่าแตกต่างออกไปจากเมื่อครั้งก่อน แต่ด้วยความรู้สึกแบบไหนเขาเองก็คาดเดาไม่ได้ เขาไม่เคยได้รับรู้ความคิดที่ขับเคลื่อนในหัวสมองนั้นเลยแม้แต่น้อย เอ่อ ฉันเช่าบ้านพักแถวนี้ไว้ให้หลังหนึ่งแล้วนะ อยู่ตรงโน้นน่ะ ว่าพลาง Tetsu ก็ชี้ไปยังตำแหน่งของบ้านพักเพื่อให้อีกฝ่ายได้ทราบ นายคงอยากอยู่ตรงนี้ต่อสินะ งั้นฉันของเข้าไปในบ้านก่อนแล้วกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายที่ปรายตามองสิ่งที่ชี้อย่างไม่ใส่ใจอะไร Tetsu ก็ได้แต่เดาว่า Hideto อาจจะยังอยากยืนอยู่ที่นี่สักพัก จึงขอตัวเข้าไปก่อน แต่จู่ๆคำพูดที่เขาไม่คาดว่าจะได้ยินก็ดังขึ้น ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวหยุดชะงักเสียก่อน

เดี๋ยว บ้านพักน่ะ จะเข้าเมื่อไหร่ก็ได้ น้ำเสียงแผ่วเบาปลิวมาตามสายลมอ่อนๆ ทำให้ Tetsu ต้องเหลียวหันไปมอง แต่ก็พบเพียงเบื้องหลังของผู้พูดเท่านั้น มานั่งตรงนี้ เดี๋ยวนี้ แม้ประโยคที่ตามมาจะเป็นการออกคำสั่งที่ค่อนข้างหยาบ แต่ Tetsu กลับรู้สึกได้ถึงเส้นเสียงที่เจือด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะเพียงน้อยนิดก็ตามที แต่นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มระบายยิ้มที่ใบหน้าก่อนจะสาวเท้ามาทรุดตัวลงนั่งบนผืนทรายข้างกายของร่างเล็ก ไม่น่าเชื่อเลยนะ ฉันเห็นนายเอาแต่ตีสีหน้าเย็นชาตลอด ไม่คิดว่าจะรู้สึกดีกับพระอาทิตย์ตกแบบนี้ด้วย Tetsu แต้มยิ้มพูดในขณะที่ดวงตาก็ทอประกายมองแสงสีส้มของอาทิตย์ที่กำลังจรดลงกับน้ำทะเลราวกับจะจมหายลงไป สุดท้าย แสงอาทิตย์นั่นก็ต้องหายไป มีแต่สีดำสนิทของกลางคืนเท่านั้นแหละ Hideto กล่าวเบาๆ ไม่มองหน้าคู่สนทนาเช่นกัน ทั้งสองทอดสายตาจับจ้องไปที่สิ่งเดียวกัน

Tetsu รู้สึกถึงความหมายของคำพูดที่ได้ยินเป็นอย่างดี Hideto เสียใจ เสียใจมากและรับไม่ได้กับความจริง อาจจะสับสนที่ว่าไม่สามารถเชื่ออะไรได้อีกแล้ว เพราะคนที่รักและเฝ้าหามาตลอดจากไป ดังนั้นตนจึงต้องพึ่งตนเสียเอง เขาไม่เคยเชื่อใครนอกจากตัวเอง ไม่เคยคิดรับฟังใครนอกจากความคิดและความปรารถนาของตัวเอง เป็นคนเห็นแก่ตัวที่น่าสงสารที่สุด เพราะอดีตและเรื่องราวที่ฝังใจนั่นกันหรือ? ทำไมกันนะ บ่อยครั้งที่ Tetsu ได้แต่คิดทบทวนอยู่ว่าทำไมคนๆนี้ถึงเอาแต่ยึดติดกับอดีตจนถอนตัวไม่ขึ้น การปล่อยให้มันผ่านเลยไปจะไม่เป็นการดีกว่าหรอ ถ้า Hideto ลืมทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับ Hyde ซะ เขาเอง ก็คงจะสามารถเข้าไปอยู่ในใจของคนๆนี้ได้สินะ แต่ก็รู้อยู่เต็มอก ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็อยากจะช่วยให้ดีขึ้นบ้างก็ยังดี

แต่ฉันว่านะ พอวันใหม่มาถึง แสงสีทองก็จะมาอีก แล้วก็เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง เหมือนกับชีวิตของมนุษย์นั่นแหละ มีขึ้นมีลง ต้องเจอทั้งเรื่องดีแล้วก็เรื่องเลวร้าย แต่สุดท้ายก็จะผ่านพ้นไปได้ในที่สุด ใช่สุดท้ายเหตุการณ์ต่างๆก็จะผ่านพ้นไปได้Tetsu ระบายยิ้มอย่างสบายใจ ในตอนนี้ ไม่มีภาพของพ่อเขาสะท้อนให้เห็นในแววตาอีกแล้ว พายุที่โหมกระหน่ำชีวิตเขามาตั้งแต่เด็ก วันนี้มันสงบลงและไม่มีทางจะเกิดขึ้นได้อีก มันเป็นประสบการณ์ที่ทำให้เขากล้าพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป Hideto นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร จะมีก็เพียงสายตาที่ยังคงความเย็นชา มองมาที่เขาเช่นเดิมแต่ครั้งนี้ดูเนิ่นนานกว่าแต่ก่อน ทำให้ Tetsu เผลอจ้องตอบดวงตากลมโตคู่นั้นเช่นกัน

เมื่อคราวนั้น ที่นายช่วยฉันเรื่องพ่อ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง แต่ ขอบคุณนะ แม้นายจะทำเพื่ออีกคนที่ไม่มีตัวตนแล้วก็ตาม แต่ว่า ยังไงก็อยากขอบคุณ ยิ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ความรู้สึกที่มีให้ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนเต็มตื้นแทบเอ่อล้น พลันในหัวก็นึกถึงคำพูดที่ยังค้างคาใจตั้งแต่เมื่อคราวก่อน จึงใช้โอกาสนี้พูดมันออกไป แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกไปจะดูพร่าแผ่ว แต่ทุกคำก็ได้กลั่นกรองจากจิตใจบริสุทธิ์ที่มีต่ออีกฝ่าย มันเกิดจากความสุขที่ได้รักและมอบความรักให้ เขาอาจจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดและทุกข์ที่สุดไปพร้อมๆกันก็เป็นได้

จู่ๆ Hideto ก็ผุดลุกขึ้นกระทันหัน ทำเอา Tetsu แหงนหน้ามองอย่างงงๆพลางกระพริบตาปริบ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไรก็โดนกระชากให้ลุกขึ้นเดินตามเข้าไปในบ้านพักเสียก่อน นายเป็นอะไรไป เดี๋ยวสิ Tetsu ได้แต่ร้องถามอยู่เบื้องหลัง แต่ขาก็ไม่ได้ต้านแรงดึงจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย จนในที่สุดฝีเท้าก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเตียงนอน เร็วเท่าความคิด ร่างของ Tetsu ก็ถูกกดลงกับพื้นเตียงนุ่มทันทีพร้อมๆกับ Hideto ที่โน้มลงทาบทับ

นาย. Tetsu เอ่ยได้เพียงแค่นั้น ริมฝีปากสีชมพูจางก็ถูกประกบจนต้องหยุดคำพูดเอาไว้เสียก่อน ปลายลิ้นสอดแทรกรุนแรงเร่าร้อนและกระตุ้นอารมณ์เร้นจนทำให้ตาเรียวสวยต้องปิดลง ในใจก็ยังนึกไม่เข้าใจกับการกระทำที่สับสนของ Hideto เพราะอะไรนะ Hideto ถึงทำแบบนี้ ไม่อยากฟังเรื่องที่เขาพูดต่อ? หรือไม่ต้องการเปิดใจรับมากกว่านี้กัน?.. คิดได้เพียงเท่านั้นในหัวก็เริ่มขาวโพลน แรงอารมณ์และความเร่าร้อนเริ่มเข้าครอบคลุมแทนที่ ทำให้ต้องหยุดความไม่เข้าใจนั้นไว้เพียงเท่านั้น แล้วรับรู้สัมผัสที่ดำเนินอย่างต่อเนื่อง

อ๊ะ.เจ็บ! Tetsu ครางออกมาด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อรู้สึกได้ถึงปลายเล็บที่ไล่จิกทั่วเรือนกายราวกับจะฉีกเนื้อเขาออกเป็นชิ้นๆ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ครั้งนี้ Hideto แปลกไปจากทุกๆครั้งที่ผ่านมา คงเป็นเพราะยังมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ค้างคาอยู่ในหัว ทำให้ทั้งการแสดงออกดูสับสนอยู่ตลอดเวลา หรืออาจจะเป็นความลึกลับซับซ้อนของจิตใจที่ถูกทำร้ายจนชินชาก็เป็นได้ สัมผัสฉันอีกสิ Hideto สัมผัสฉันให้มากกว่านี้ ด้วยปลายนิ้ว ริมฝีปาก น้ำเสียง หรือแม้แต่สายตาเย็นชาที่จ้องมองมา เพราะตอนนี้ฉันเริ่มที่จะเข้าใจนายมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างเบื้องล่างหอบหายใจถี่พลางแอ่นโค้งกายบางรับสัมผัสจากฝ่ามือยังส่วนกลางของลำตัว ปลายนิ้วเริ่มเคลื่อนไหวเคล้งคลึงเชื่องช้า จากนั้นจึงเริ่มจังหวะเร็วและแรงขึ้นจน Tetsu สำลักความสุขออกมาเป็นเสียงครางหวานครั้งแล้วครั้งเล่า

ปลายลิ้นอุ่นชื้นกระหวัดลามยังยอดอกพร้อมทั้งฝ่ามือที่ยังไม่ละจากการประโลมเล้าส่วนล่างของกายอีกฝ่าย จากความรุนแรงกลับกลายเป็นสัมผัสแผ่วเบาและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด แม้สติจะเลือนลางสักแค่ไหนแต่ Tetsu ก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น เพราะอะไรและทำไมจึงเป็นเช่นนั้น เป็นคำถามที่เขาคิดได้ในหัวขณะนี้ เนื่องจากความเร่าร้อนและชำนาญการของอีกฝ่ายกระชากสติที่มีอยู่ให้เตลิด ทำให้เขารับรู้แต่เพียงความอ่อนนุ่มในตอนนี้

ฮะอ่ะอ๊าา!Hideto อื้มม!!!. Tetsu ครางพลางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากการแทรกกายที่ไม่ทันให้ตั้งตัว พลางใช้เล็บจิกหลังอีกฝ่ายระบายความเจ็บปวดนั้น ทำให้ Hideto ที่ค่อยๆเคลื่อนไหวร่างอย่างเชื่องช้า เร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อตอบสนองอีกฝ่าย เสียงครวญครางดังก้องไปทั่วห้องร่วมกับแรงอารมณ์ที่ยังคงดำเนินต่อไปไม่หยุด ตอนนี้ในความทรงจำที่ฝังแน่นนั้น จะมีสิ่งอื่นเจือปนอยู่หรือเปล่านะ? เหมือนกับตาที่พร่ามัวของ Tetsu คู่นี้จะเริ่มมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง ที่สามารถรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกและจิตใจ

ลำแขนเรียวค่อยเอื้อมสัมผัสผมบ๊อบสีดำน้ำตาลของอีกฝ่ายที่โน้มหน้าลงประชิดอย่างอ่อนนุ่ม ก่อนจะเลื่อนจับใบหน้าอย่างแผ่วเบา Tetsu จ้องมองดวงตากลมโตที่เย็นชาไม่เปลี่ยนแปลงคู่นั้นอยู่สักพักโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ซึ่ง Hideto ก็เช่นกัน แต่จู่ๆร่างเบื้องล่างก็คลายบรรยากาศเงียบสงัดที่ครอบคลุมโดยการเคลื่อนริมฝีปากประทับอย่างอ่อนโยนแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบข้างหูและกอดร่างของ Hideto ไว้แน่น

ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ข้างๆนายตรงนี้แล้ว อย่ากลัวกับการที่จะรับรู้เลย ค่อยๆเปิดใจเถอะ สักนิดก็ยังดี ฉันไม่เรียกร้อง ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันรักนาย Hideto สิ่งที่ค้นหาเจอจากการแสดงออกของอีกฝ่ายหลั่งไหลออกมาพร้อมๆกับความรู้สึกจากใจจริงทางคำพูดที่แสนแผ่วเบา ในขณะที่ลำแขนก็โอบร่างเบื้องบนแน่นขึ้นเพื่อให้รับรู้ถึงตัวตนว่ายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหน Tetsu มองร่างเล็กเหนือตนอย่างพินิจ ใบหน้าสวยก้มนิ่งไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบรับ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่สายตาอ่อนโยนที่ทอดมองของ Tetsu นั้นก็ไม่ได้หันเหไปที่อื่นเลย ยังคงจดจ่ออยู่ที่เดิม สักพักเขาก็รู้สึกได้ถึงฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างที่เริ่มเคลื่อนบีบรอบลำคอระหงส์ของเขา พร้อมๆกับใบหน้าสวยที่สาดสายตาเย็นชายิ่งกว่าเดิม ทำให้ความกลัวที่พยายามข่มไว้ภายในก่อตัวขึ้น แต่ถึงแม้จะมากสักแค่ไหน เขาก็ยังคงส่งรอยยิ้มให้กับคนตรงหน้าได้อย่างอ่อนโยน

นายกำลังปกป้องตัวเอง ทั้งๆที่นายเองก็กลัวกับการที่จะต้องอยู่คนเดียว Tetsu กล่าวเบาๆด้วยลมหายใจที่ติดขัด เขาไม่พยายามที่จะปัดมือที่บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆออก แต่กลับพูดสิ่งที่อยากพูดไปเรื่อยๆ สิ่งที่เขาเข้าใจ ตัวตนของ Hideto ที่เขาเข้าใจ

หยุดพูดเดี๋ยวนี้ หึ คนเดียว มันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ทั้งนายแล้วก็ฉัน Hideto กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งในขณะที่ค่อยๆเพิ่มแรงไปยังฝ่ามือมากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างเบื้องล่างเริ่มนิ่วหน้าเนื่องจากขาดอากาศหายใจ อึ่ก งั้น นายก็ถอดสร้อยนั่นสิ. สร้อยที่เป็นตัวอักษร. อ่านว่า HYDE น่ะ คำพูดติดๆขัดๆที่แล่นเข้าโสตประสาททำให้ Hideto เบิกตากว้าง แม้ว่าจะสิ้นประโยคไปแล้วแต่น้ำเสียงยังคงดังก้องอยู่ในหัวชัดเจน ไม่ ไม่ เขาอยู่กับ Hyde. Hyde ล่ะ Hyde ไปไหน? อยู่ที่ไหน Hyde ที่อยู่ตรงนี้ไปไหน ไม่มี!. เขาอยู่ตัวคนเดียว..จริงๆหรือ?..

อึ้ก!!!. แขนและขาเริ่มเกร็งและหมดเรี่ยวแรงเมื่อ Hideto ยังคงบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆไม่ยอมปล่อย เขาจะตายจริงๆแล้วงั้นสิ Tetsu คิดในขณะที่ในหัวตอนนี้เริ่มมืดทึบ ตาทั้งสองข้างพร่ามัวใกล้ปิด ความมืดเริ่มเข้าครอบคลุมทั่วไปหมด บังตาให้ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีกแล้ว หูเริ่มอื้ออึงไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น แต่จู่ๆเสียงของอีกฝ่ายก็เรียกสติที่ใกล้จะดับสูญของเขาให้กลับคืนมา แม้มันจะไม่มากก็ตาม ไม่ใช่ ฉันอยู่กับ Hyde Hyde เท่านั้น ฉันรักนาย ฉันรักนายนะ Hyde ฉันอยู่กับนาย บอกสิ บอกสิว่าฉันยังอยู่ข้างๆนาย นายเคียงข้างฉันมาตลอด บอกมาสิ ไม่จริงใช่ไหม? ที่ฉันอยู่คนเดียว ไม่จริงใช่ไหม Hyde นี่.. ตอบฉันสิ ทำไมไม่ตอบล่ะ น้ำเสียงสั่นพร่าพร่ำราวกับคนเสียสติเล็ดลอดผ่านหูที่อื้ออึงของ Tetsu ใช่ ฉันไม่อยากตาย ฉันอยากจะช่วยคนๆนี้ ที่ฉันทำทุกอย่างก็เพราะคนๆนี้ไม่ใช่หรือไง ในหัวคิดได้เพียงแค่นั้น เขาก็เริ่มขยับแขนที่หมดเรี่ยวแรงนั้น ค่อยๆแกะมือของ Hideto ออก แต่มันช่างง่ายดายนักเหมือนกับ Hideto ปล่อยมือเสียเอง ทันทีที่ลำคอระหงส์หลุดจากฝ่ามือ Tetsu ก็ไอโคลกจนตัวงอ เนื่องจากการขาดอาการหายใจเป็นเวลาสักระยะ

Tetsu ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ก็พบกับร่างเล็กที่นั่งกำสร้อยคอแน่น พูดกับตัวเองไม่หยุดปาก ใบหน้าสวยก้มนิ่งจนมองไม่เห็นถึงความรู้สึกที่แสดงออกมา มีเพียงน้ำเสียงที่สั่นพร่าราวกับสะอื้นไห้เท่านั้นที่ทำให้ Tetsu พอจับได้ว่าตอนนี้ Hideto รู้สึกเช่นไร ใช่จริงๆ ในที่สุดเขาเข้าใจ Hideto นายบริสุทธิ์เกินไป บริสุทธิ์จนแม้สิ่งเจือปนเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้ใจนายขุ่นมัวได้ และมากเข้าๆจนกลายเป็นสีดำสนิท นายอยู่ในโลกสีขาวแคบๆ และคิดหาหนทางของตัวเอง เพราะต้องการความรักอย่างมากมายมหาศาลจากคนๆนั้น และอยากให้เขาอยู่กับนายตลอดไปนายถึงได้ทำทุกอย่าง กำจัดคนที่เข้าใกล้และสร้างความเจ็บปวดให้กับคนที่นายรัก รักและจดจ่ออยู่กับคนๆนั้นเพียงคนเดียว การที่เขาตกไปเป็นของคนอื่น นั่นคือสิ่งที่นายกลัวที่สุด พอนายรู้ว่าไม่มีหนทางจะทำให้เขากลับมา นายเลยฆ่าเขา

หยุดพูดนะ!!!!.. ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้อยู่คนเดียวสักนิด Hideto ตะโกนลั่นพลางกุมขมับตนแน่น

ฉันไม่หยุด ฉันจะค่อยๆเปิดใจนาย Tetsu กล่าวพลางจ้องมองด้วยสายตาที่มุ่งมั่น นายฆ่าเขา เพื่อไม่ให้ใครต้องแย่งไปอีก แม้ว่านายจะต้องสูญเสียก็ตาม ทั้งๆที่นายได้แต่สับสนมาตลอดเวลา นายกลัวการนำใครอีกคนมาแทนที่ Hyde จึงไม่คิดจะเปิดใจรับใครเข้ามา นายอยู่คนเดียว แต่นายก็ยังคิดว่า Hyde อยู่เคียงข้างนายตลอด นายคิดว่า Hyde รักนาย แต่ นายคิดถูกแล้วล่ะ Tetsu หยุดชะงักคำพูดไว้ ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือโน้มร่างเล็กๆเข้ามากอดไว้อย่างอ่อนโยน แล้วค่อยกล่าวต่อด้วยเสียงกระซิบแผ่วข้างหู นายคิดถูกแล้ว Hyde อยู่ข้างๆนายเสมอ คอยเฝ้ามองนายจากที่ใดที่หนึ่งตลอดเวลาด้วยสายตาห่วงใย มันไม่ใช่เรื่องหลอกตัวเองหรอก Hyde รักนาย รวมทั้งฉันด้วย ฉันก็รักนาย รักนายมากนะ Hideto เพราะฉะนั้นฮึก Tetsu พยายามกลั้นใจฝืนพูดออกมาทั้งน้ำตา ความรู้สึกในตอนนี้เอ่อล้นจนแทบทะลักท่วมให้เขาจมลงไป เขากอดร่างของ Hideto ที่นิ่งงันไปตั้งแต่เมื่อครู่แน่น เพราะฉะนั้นแล้ว หยุดเถอะ Hideto พอเสียที อยู่ข้างๆฉัน อย่าไปไหนอีกเลยนะ

ความเงียบงันเริ่มเข้าครอบงำบรรยากาศในห้องโดยรอบ สร้างความกดดันและลำบากใจกับ Tetsu จนไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ เขาทำได้แค่เพียงซบหน้าลงกับไหล่บางของ Hideto แล้วร้องไห้เท่านั้น ร้องไห้ให้กับความรักที่ไม่สามารถผ่านเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่าย ร้องไห้ให้กับชะตากรรมที่เขาและ Hideto ได้ประสบ ไม่มีอะไรมากมายไปกว่านี้แล้ว ทั้งๆที่เขาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้วแต่ เขาไม่สามารถเปลี่ยนจิตใจคนๆนี้ได้จริงๆหรือ? สุดท้ายแล้ว เขาก็กลายเป็นคนที่ไม่มีตัวตนสำหรับ Hideto ใช่ไหม?

น้ำอุ่นๆจากดวงตาที่หลั่งไหลออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ เขาได้แต่กอดกายเล็กๆของ Hideto แน่นไม่ยอมปล่อย ตอนนี้แม้แต่มองหน้าของอีกฝ่ายก็เป็นเรื่องยากเย็นเสียแล้ว ถึงกระนั้นลำแขนก็ยังคงโอบล้อมอยู่ ทั้งๆที่อยากจะพูดออกไปตรงๆรักฉันเถอะ Hideto ลืมเรื่องคนๆนั้นให้หมดไปที แต่ก็รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไร้ผล ไม่ว่าจะเป็นประโยคอะไรดีแค่ไหน คำตอบที่ได้มาก็เหมือนเดิม คิดมาตลอดว่าการกระทำแบบนี้ทำเพื่อช่วย Hideto แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความเห็นแก่ตัวของเขาเอง ความเห็นแก่ตัวที่อยากจะได้ Hideto มาเป็นของตัวเอง แต่ว่า ขออยู่อย่างนี้ต่ออีกสักนิดเถอะ ขอให้ได้กอดอยู่แบบนี้ แม้จะไม่นานก็ตาม

แสงแดดสีทองส่องกระทบใบหน้านวลที่นอนหลับอยู่บนเตียง ทำให้ดวงตาที่ปิดอยู่ค่อยๆลืมขึ้น Hideto ดันกายลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ พลางส่ายสาตามองไปรอบๆห้องเพื่อมองหาอีกคนหนึ่ง แต่ก็ต้องพบว่าตัวเองยืนอยู่คนเดียวในห้องที่ว่างเปล่า ฮึ คนเดียวงั้นรึ คิดพลางหัวเราะเบาๆในขณะที่คำพูดและเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงสะท้อนก้องในหัวไม่ลบเลือน Tetsu เขาเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตคลุมตัว แล้วสาวเท้าเดินออกไปนอกห้อง

ภาพที่เห็นเมื่อเดินออกไปคือ Tetsu ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าอย่างขยันขันแข็ง แทบจะทำให้เขาลืมภาพของชายหนุ่มที่ร้องไห้ในอ้อมกอดไป แต่จากตาที่บวมช้ำเป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝัน ความปรารถนาของนาย ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าจะทำให้เป็นจริงได้หรือไม่ ในหัวตอนนี้มันสับสนเกินไป Tetsu สับสนเกินกว่าที่ฉันจะรับรู้อะไรมากกว่านี้ได้ ดวงตาคู่เรียวสวยละจากมือที่กำลังทำอาหาร มาจ้องมองยังร่างเล็กที่ค่อยๆสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ แม้จะแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและทรมานใจมากมายแค่ไหน Tetsu ก็ยังคงเผยยิ้มให้เหมือนปกติแม้ว่ามันจะฝืนต่อความรู้สึกในใจจริงๆของเขาก็ตาม แม้จะอยากร้องไห้หรือทำหน้าเศร้าซึมแค่ไหน ก็ไม่ได้มีผลอะไรขึ้นมา สู้ทำตัวเหมือนเดิม มอบรอยยิ้มไร้ค่าให้ มันยังจะดีกว่าเสียอีก

ตื่นแล้วหรอ รออีกแป๊บนึงนะ อาหารเช้ากำลังจะเสร็จแล้ว Tetsu หันหน้ามาเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนจะกลับไปจัดการกับอาหารต่อ เหมือนกับกำลังหลบสายตา ทั้งๆที่ก็เป็นสายตาที่ฉายแววเย็นชาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามองมันไม่ได้นะ กลัว กลัวกับความรู้สึกที่หลั่งไหลออกมาเมื่อยามได้จ้องมอง ความอ่อนแอและอ่อนไหวจะถูกถ่ายทอดออกมาให้เห็นทั้งหมด ที่แปลกไปคือตัวเขาเองสินะ ตอนนี้เหมือนเขาจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกของ Hideto มากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ ความรู้สึกที่รักมากแต่ไม่สามารถชักนำจิตใจเขามาได้ สักวันฉันจะเป็นแบบนายไหมนะ?

Tetsu น้ำเสียงเรียบเย็นชาเรียกขานจากเบื้องหลัง ทำให้ความคิดที่แล่นโลดในหัวหยุดชะงัก แต่ก็ได้แต่ยืนนิ่งเฉยไม่ยอมหันไปมองอีกฝ่าย กลัวกับความเป็นจริงที่จะได้เห็นบนใบหน้าสวยงามนั่น กลัวเหลือเกิน เขากลายเป็นคนหนีความเป็นจริงไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ตอนนี้หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น ทั้งๆที่พยายามสงบสติอารมณ์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยังทำไม่ได้อีกหรือ? Tetsu เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วพร่าข้างหู ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะถูกรวบไว้ข้างหลัง Tetsu หลับตาแน่น เสียงกระซิบเรียกชื่อเขาถี่ขึ้นเรื่อยๆ Hideto กำลังทำอะไรกันแน่ ดูเหมือนกำลังหยอกล้อเขาที่สิ้นหวังอยู่ในตอนนี้ พอเถอะ Hideto ฉัน เอ่อ ฉันยังทำอาหารไม่เสร็จนะ Tetsu กล่าวเบาๆก่อนจะปัดมือที่ล็อคแขนเขาออก ไม่แม้แต่จะหันไปมองสีหน้าของ Hideto จนกระทั่งเสียงฝีเท้าค่อยๆจางหายไป ตาคู่เรียวจึงเหลือบมองเพียงเบื้องหลัง

ในหัวตอนนี้สับสนไปหมด Hideto เป็นอะไร? ตั้งแต่เมื่อคืนที่มีไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ได้แต่นิ่งเงียบราวกับเด็กหลงทางที่หลับในอ้อมแขนของเขา วันนี้กลับเอาแต่เรียกชื่อเขา ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาไม่ได้สัมผัสคำพูดแบบนี้เลยแท้ๆ Hideto ไม่เคยเรียกชื่อเขาสักครั้ง ตอนนี้ราวกับเขามีตัวตนอยู่ เสียงเรียกนั้นทำให้จิตใจเขาอ่อนแอลงเรื่อยๆ ทั้งๆที่เขาคิดว่าเข้าใจในตัวคนๆนี้แล้วแต่ ยังมีอะไรบางอย่างที่เขายังไม่รู้งั้นหรือ? หรือเพราะคำพูดเขาเมื่อคืนนี้ หึ เป็นไปไม่ได้หรอก Tetsu ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยในความคิดพลางพูดกับตัวเองเบาๆอย่างหมดหวัง

Tetsu วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะกลม ก่อนจะส่ายสายตามองหาอีกฝ่ายทั่วบริเวณ Hideto ไปไหนนะ? คิดพลางเดินตามหาจนทั่วบ้านพัก แต่ก็ไม่พบคนที่ต้องการขณะนี้ ชายหนุ่มจึงเริ่มทอดสายตามองออกไปยังหาดทรายสีขาวสะอาด ก็พบกับร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังค่อยๆสาวเท้าเดินลงทะเลไป Tetsu เบิกตาก่อนจะรีบวิ่งออกไปหาทันที

Hideto!! เสียงเรียกด้วยความตกใจทำให้คนที่ยืนอยู่ในน้ำทะเลสีฟ้าใสหันกลับมามองด้วยแววสงสัย เอ่อ ทำอะไรน่ะ ฉันมาตาม ไปกินข้าวเช้าก่อนเถอะ Tetsu กล่าวก่อนจะก้าวฝ่าคลื่นลูกเล็กๆเข้าไปหาอีกฝ่าย แต่ก็ได้แต่ยืนอยู่เบื้องหลังเท่านั้น เขาไม่กล้าเผชิญกับสายตาและสีหน้าแบบนั้นได้ Hideto ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ปริปาก มีเพียงสายตาคู่สวยเย็นที่ทอดมองท้องฟ้าที่เจือสีทองของพระอาทิตย์ยามเช้าเพียงเท่านั้น สายลมอุ่นพัดแผ่วเบาต้องผมสีดำน้ำตาลให้ปลิวไหวน้อยๆ Tetsu มองภาพนั้นจากเบื้องหลังด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เขาก้มหน้านิ่ง ก่อนจะพูดออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับไม่ใช่ประโยคเดิมที่ผ่านมา

พูดกับฉันสักคำเถอะ Hideto อย่าเฉยเมยแบบนี้เลย มองหน้าฉัน ให้ฉันกล้าสู้นายให้ได้ซะที ว่าพลางเขยิบเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น Tetsu เม้มริมฝีปาก แล้วจึงตัดสินใจพูดต่อ ฉันขอโทษ ถ้าสิ่งที่พูดไปเมื่อคืน ทำให้นายต้องเป็นแบบนี้ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ฉันรู้ว่านั่นอาจทำให้นายรู้สึกรับไม่ได้ แต่ ฉันแค่ ฉันแค่อยากจะพูดสิ่งที่อยากพูดเกี่ยวกับนาย อยากให้นายมองฉัน อยากให้นายรู้ว่าฉันต้องการนายมากแค่ไหน ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่เอาแต่ใจหรือเห็นแก่ตัว สุดท้าย ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันขอโทษ Hideto ร่างบางเบื้องหลังบ่นพร่ำสิ่งต่างๆออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ เขาพยายามสะกดกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่ออีกฝ่ายหันหลังกลับมามอง เขาก็เก็บน้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจนั้น ให้เหลือเพียงใบหน้าเรียวที่ก้มนิ่งไม่ยอมสบตาเท่านั้น

ทำตัวเห็นแก่คนอื่น คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองตลอด จนลืมนึกถึงจิตใจและความต้องการที่แท้จริงของตนเอง จนเมื่อเข้าใจ มันก็สายเกินแก้ นี่แหละนาย นายที่เหมือนกับ Hyde ที่คิดว่าทำเพื่อฉัน แต่สุดท้ายก็เห็นแก่ตัว และกลับทำร้ายฉันเอง Hideto จับคางอีกฝ่ายขึ้นให้เงยหน้ามองตน คราวนี้ Tetsu ไม่สามารถหลบสายตานั่นได้อีกต่อไป ร่างเล็กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่เรียวราวกับจะอ่านความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในทั้งหมด นายก็ด้วย น้ำเสียงทุ้มนุ่มเปรยออกมาแผ่วเบาฟังดูเงียบเหงาและสะเทือนเข้าไปถึงเบื้องลึกของอีกฝ่าย ประโยคที่แล่นเข้าโสตประสาทสร้างความเจ็บปวดให้กับ Tetsu ได้ไม่น้อย นี่หมายความว่า Hideto อ่านเขาออกตั้งแต่แรกเลยสินะ แต่เขากลับมาค้นพบความต้องการจริงๆช้าไป ฉันรู้ ว่านายใช้ฉันเป็นตัวแทนของ Hyde เพราะว่าฉันคล้ายกับเขา แต่ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างที่นายว่า แต่ความเห็นแก่ตัวของฉัน คือการอยากให้นายอยู่เคียงข้าง ความต้องการของฉันคือการได้รักนาย! ฉันไม่เหมือนกับ Hyde! ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆนาย ไม่ได้จากไปไหน ขอร้องล่ะ มองตัวตนของฉัน เรียกชื่อของฉัน ไม่ใช่ Hyde

สิ้นประโยคความเงียบก็เริ่มเข้าครอบงำ ในหูได้ยินเพียงสายลมที่หวีดหวิวเท่านั้น ชายหนุ่มผมน้ำตาลแดงก้มหน้านิ่ง แม้น้ำตาจะไม่มีให้ไหล แต่ในอกกลับจุกแน่นราวกับคนจมน้ำ หายใจไม่ออก สักพักฝ่ามือเล็กๆก็ประคองใบหน้าเรียวขึ้น ทำให้ Tetsu เบิกตาด้วยความแปลกใจ ใบหน้าหวานเคลื่อนเข้าใกล้พลางใช้สายตาคู่เย็นเยือกมองจ้องกลับ ริมฝีปากอิ่มเริ่มขยับเปล่งคำพูด งั้นดูสิ ฉันกำลังมองนาย กำลังเรียกชื่อนาย Tetsu ประโยคที่แล่นเข้าโสตประสาทอย่างชัดเจน ทำให้ตาคู่เรียวเบิกกว้าง Tetsu ค่อยๆจับมือเล็กที่ประคองหน้าของเขาเบาๆ แล้วซบใบหน้าของตนลงกับมือนั้นโดยปราศจากคำพูดใดๆ Hideto เอียงคอมองอีกฝ่าย ก่อนจะแต้มยิ้มให้ แต่คนที่ได้เห็นกลับไม่สามารถเดาได้เลยว่าความหมายนั้นคืออะไร Tetsu เม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะนั่นไม่ได้หมายความว่า Hideto รักเขา แต่ ขอบคุณนะ Hideto เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาและเต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกมากมาย สายตาจากดวงตาคู่เรียวสวยฉายแววเอื้ออาทรมองอีกฝ่าย

ถ้าอยู่แบบนี้ตลอดไปได้ คงดีไม่น้อย แต่จะประคับประคองไปให้ถึงที่สุดได้อย่างไร ในเมื่อยังมีบางสิ่งบางอย่างที่เคลือบแคลงใจอยู่ ความรู้สึกกะวนกะวายลึกๆในใจ คือความกลัวที่ผลักดันให้ไม่อยากออกห่างจากอีกฝ่าย แม้ต้องการจะได้ยินและรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่ซุกซ่อนอยู่ในจิตใจที่บอบช้ำและปิดตาย แต่นั่นก็ดูจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน เมื่อริมฝีปากอิ่มสวยที่แต้มรอยยิ้มอันน่าประหลาดใจให้ ไม่ยอมขยับเพื่อกล่าวสิ่งใดๆเลย แต่ดวงตาคู่กลมโตที่เต็มไปด้วยแววแห่งความเย็นชาและไร้หัวใจกลับมองจ้องมาด้วยทีท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ผิดกับครั้งก่อนๆที่ดูเวิ้งว้างราวกับไม่มีอะไรในหัวเลย มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีหรือไม่ดีกันแน่ สำหรับตัว Tetsu ก็ยังคงไม่เข้าใจ มีอะไรบางอย่างที่คลุมเครือ เป็นเพียงปมเชือกปมเล็กๆ แต่ก็สามารถทำให้ทุกอย่างสะดุดได้

แม้ความยุ่งเหยิงวุ่นวายในหัวสมองจะมากมายสักเพียงใด แต่ก็มีคำถามหนึ่งที่หลุดแทรกผ่านท่ามกลางความสับสนของความรู้สึกนั้น นั่นคือ ทั้งเขาและ Hideto ควรทำอย่างไรต่อดี?. ปัญหายังไม่จบ บาปที่ไม่สามารถล้างได้ พระเจ้าจะให้อภัยงั้นหรือ?

Continue Episode 10

Silent Premonition
[YOKAN NEW EPISODE]

EPISODE 8

*::++DRAUGMINAION++::*

สภาพห้องที่เก่าคร่ำครึมาหลายปี ยังคงมีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอยู่ครบทุกอย่างไม่ว่าจะมองไปที่ส่วนใด Sakura ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปภายในช้าๆ กวาดสายตาสำรวจไปโดยรอบ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนตั้งแต่ที่เขาเข้ามาพาตัว Hyde ออกไปคราวนั้น เศษโซ่ตรวนที่แตกละเอียดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นโดยไม่มีใครมาปัดกวาดเช็ดถู ทั้งตู้และโซฟา รวมถึงอุปกรณ์วาดภาพที่ Hyde เคยได้ใช้วาดและดีไซน์งานเขียนต่างๆให้เขาเมื่อครั้งก่อน มีฝุ่นจับเกาะหนาเตอะ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวในตอนนี้เหลือเพียงแค่อดีตเท่านั้น ทั้งงานดีไซน์ที่งดงามนี่ ทั้ง Hyde จากไปแล้วด้วยฝีมือปีศาจร้ายตัวนั้น!!

จะพอมีอะไรหลงเหลือบ้างไหมนะ ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ พลางเดินสำรวจไปทั่วห้องในอพาร์ตเมนท์เก่า ที่ซึ่ง Hyde และ Hideto เคยอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อต้องการหาหลักฐานสักอย่าง ที่พอจะมัดตัว Hideto ได้บ้าง แต่ก็ดูท่าจะหมดหวังเมื่อการตรวจสอบของเขาไม่พบเจอสิ่งใดที่ผิดแปลกไปเลย มีเพียงข้าวของเครื่องใช้เก่าๆ ตามห้องครัวและห้องน้ำ เสื้อผ้าบางชุดทั้งของ Hyde และอีกคนที่เหลือค้างไว้ในตู้เท่านั้น Sakura ถอนหายใจเฮือกอย่างท้อแท้ ก่อนจะทรุดตัวลงกับเตียงนุ่มที่มีฝุ่นเกาะกรังเต็มไปหมด แล้วกุมขมับอย่างลำบากใจ ไม่มีอะไรเลยที่จะจับ Hideto ได้อยู่หมัด Hyde นายตอนนี้กำลังเฝ้ามองดูตัวฉันที่น่าสมเพชนี่อยู่รึเปล่านะ? ฉันควรทำยังไงดี? นายที่บริสุทธิ์กลับต้องมาตายทั้งๆที่ไม่มีความผิดอะไรเลย ทุกอย่างเป็นเพราะฝาแฝดอีกคนของนายทั้งนั้น แต่นายกลับต้องมา โธ่เว้ย! ฉันจะทำยังไงถึงล้างแค้นให้นายได้สำเร็จนะ Hyde! Sakura ตะโกนร้องออกมาอย่างจนปัญญา เกมส์นี้จะไม่มีทางจบ ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง!

Sakura นิ่งงันท่ามกลางความเงียบสงัดโดยรอบห้อง ขณะที่สายตาของเขาหรุบต่ำลงมองพื้นที่ฝุ่นจับอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติตรงใต้ฟูกที่เขานั่งอยู่ ชายหนุ่มเบิกตาเล็กน้อยด้วยความแปลกใจกับกระดาษแผ่นสีขาวที่คล้ายกับซองจดหมายเสียบไว้ มีเพียงปลายกระดาษโผล่มาให้เห็นเล็กน้อยเท่านั้น จากสถานที่ในการเก็บของสิ่งนั้นทำให้ Sakura ขมวดคิ้วอย่างงวยงง ราวกับผู้นำมาไว้ต้องการจะซ่อนไม่ให้ใครได้เห็น เขานิ่งคิดอยู่เพียงครู่ก่อนจะค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษนั้นออกมา แล้วเขาก็พบว่ามันเป็นจดหมายซองหนึ่งที่ปิดผนึกไว้แน่นหนาอย่างดี แต่กลับไม่ได้จ่าหน้าซองถึงใครเลย ด้วยความสงสัยและใคร่รู้ทำให้เขารีบแกะจดหมายนั้นออกอย่างรวดเร็ว พลันตาคู่คมก็ต้องเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้เห็น

นี่มัน ลายมือของ Hyde นี่นา

จากการขับรถนำตัวการจากอพาร์ตเมนท์มาไว้อีกที่หนึ่งกินเวลาไปเกือบ 30 นาที การควานหาตัว Hideto ทั่วทั้งเมืองนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ยังนับว่าโชคเข้าข้างเมื่อ Ken ได้เจอกับ Tetsu ซึ่งล่อเหยื่อให้ติดกับเขาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย ทำให้การพากึ่งลักพาตัวของ Ken สำเร็จได้ในเวลาอันสั้นกว่าที่เขาคิด นึกว่าจะต้องตามหาเป็นเดือนเสียแล้ว ที่แท้ก็อยู่ไม่ไกลจากที่อยู่ Sakura เท่าไรนักนี่เอง เลือกสถานที่ใกล้ๆเพื่อจะได้เล่นงานเพื่อนฉันได้สะดวกสินะ Hideto และคราวนี้แหละ เรื่องราวทุกอย่างจะได้จบลงเสียที เขาจะโทรเรียกตัว Sakura มาที่นี่เดี๋ยวนี้ล่ะ เพื่อจัดการให้นายต้องจนตรอกสารภาพมาให้ได้

Ken ค่อยๆวางร่างบอบบางลงกับเตียงนุ่มอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น ก่อนจะสำรวจทั่วร่างกายของ Hideto เพื่อเก็บอาวุธที่ซุกซ่อนอยู่ออกให้หมด แต่ก็พบเพียงมีดพกเล่มเล็กๆในกระเป๋าหลังเท่านั้น ฮึ นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน มีดพกนี่น่ะหรอ ที่ฆ่าใครต่อใครมาแล้วน่ะ Ken กล่าวอย่างเย้ยหยันก่อนจะซ่อนสิ่งที่เพิ่งค้นตัวได้ไว้ในลิ้นชักข้างๆเตียง หลับอย่างนี้คงไม่รู้เรื่องอะไรหรอก ตัวบอบบางแค่นี้จะทำอะไรได้ ถ้าขาดอาวุธประจำตัวไปน่ะ คิดอย่างไม่ใส่ใจอะไรก่อนจะหันหลังให้กับร่างที่นอนอยู่ แล้วถอดเสื้อโค้ทตัวหนาออก แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างทะนุถนอม

Ken เดินมาทิ้งตัวลงกับโซฟานุ่ม พลางจุดบุหรี่สูบอย่างสบายอารมณ์ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคนที่หลับอยู่ เนื่องด้วยเชื่อสนิทใจว่าแผนของตัวเองสำเร็จ เขาปล่อยควันสีหมอกให้ล่องลอยไปตามอากาศ ใช้สายตาคู่รีเล็กจับจ้องไปจนจางหายไปในที่สุด เมื่อผ่อนคลายอย่างเต็มที่แล้ว เขาจึงค่อยคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ของเพื่อนสนิท Sakura จะต้องแปลกใจกับเรื่องที่เขาจะบอกต่อไปนี้แน่ๆ ร่างสูงตั้งหน้าตั้งตารอการรับสายของอีกคนอย่างใจจดใจจ่อ จนทำให้เขาละเลยกับร่างเล็กๆ เบื้องหลัง ที่ตอนนี้แต้มยิ้ม ลุกขึ้นนั่งมองเขาอยู่บนเตียงพร้อมกับมีดพกที่หยิบออกมาจากลิ้นชัก

มือใหญ่หนาที่จับกระดาษทั้งสองข้างสั่นระริกหลังจากที่สายตาคู่คมเลื่อนอ่านตัวอักษรทุกตัวที่ได้เขียนลงไปอย่างละเอียดจนจบ เนื้อความในจดหมายที่เพิ่งสิ้นสุดลงยังวนเวียนหลอกหลอนภายในหัวของเขา กับความเป็นจริงที่ทำเอาเขาถึงกับนิ่งอึ้งพูดไม่ออก หมายความว่ายังไงกัน? สิ่งที่ Hyde เขียนทำให้เขามึนงงไปหมด จู่ๆความรู้สึกประหลาดก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจอย่างกระทันหัน ทั้งอึดอัดและสลดหดหู่สลับกันไป นี่น่ะหรือ นี่น่ะหรือคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบันนี้ ความรู้สึกในใจที่แท้จริงของ Hyde ถูกกลั่นกรองและเขียนเป็นตัวอักษรบนกระดาษจดหมายนี่ ตัวบอกความคิดความอ่านของ Hyde ทั้งหมดคือสิ่งนี้ ทำไมกัน Hyde ทำไม

บอกทีสิ Hyde ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นายไม่คิดแบบนั้น นายไม่ได้เป็นแบบนั้นใช่ไหม? Sakura บ่นพร่ำอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง กับสิ่งที่ได้อ่านมันเกินคาดไปจริงๆ เขาลงไปนั่งกุมขมับกับพื้นอย่างสับสน ในขณะที่สายตาก็ไม่ได้ละจากกระดาษแผ่นนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว ที่ผ่านมาคืออะไรกันนะ? นายเก็บซ่อนสิ่งที่เขียนในจดหมายนี่ตลอดเวลาจนกระทั่งนายตายไปเลยงั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นทั้งฉันและ Hideto ก็ ใบหน้าคมมุ่นคิ้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่แปลกไป จากทุกทีที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและมีอำนาจน่าเกรงขาม ตอนนี้กลับฟังดูสิ้นหวังและท้อแท้จนยากจะเยียวยา

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นกระชากสติที่หลุดลอยไปไกลของ Sakura กลับคืนมาจดจ่อที่ต้นเสียงในกระเป๋าเสื้อของตน เขาค่อยๆหยิบมันขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์อยู่ตรงหน้าจอ ก่อนจะกดรับสายด้วยอาการไม่ต่างจากก่อนหน้าเท่าไรนัก ฮัลโหล Sakura ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนน่ะ? เสียงเรียกชื่อพร้อมกับคำถามที่เปล่งออกมาอย่างรีบร้อนของ Ken สร้างความแปลกใจให้กับผู้รับสายไม่น้อยทีเดียว Sakura มุ่นคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะถามอีกฝ่ายกลับไปในขณะที่กำลังพับซองจดหมายเก็บใส่กระเป๋ากางเกง ทำไม? มีอะไรรึ Ken โทรมาน้ำเสียงรีบร้อนเชียว ตอนนี้ฉันอยู่ที่ เอ่อ สำนักงานของลูกค้าที่เขต 2 น่ะ บ้าจริง! กว่านายจะกลับอพาร์ตเมนท์ของนายก็ใช้เวลาเกือบ 30 นาทีเชียวนะ Ken สบถขึ้นอย่างหัวเสียและดูท่าน้ำเสียงเขาจะยิ่งรีบร้อนมากกว่าเดิมเสียอีกจน Sakura อดแปลกใจเสียไม่ได้ จนความสงสัยถึงขีดสุด คำถามที่คิดไว้ในหัวก็เปล่งออกมาเป็นคำพูดให้อีกฝ่ายที่โทรมาได้ยิน ทำไมรึ? นายมีอะไรเร่งด่วนงั้นหรอ Ken

มีสิ มีแน่ นายรีบกลับมาให้ด่วนที่สุดเลยนะ Sakura ก่อนที่หมอนั่นจะ ใช่แล้วล่ะ Sakura ก่อนที่ผมจะเล่นแกล้งหลับจนเบื่อน่ะสิ ประโยคที่กำลังกล่าวของ Ken ถูกแทรกขึ้นด้วยโทนเสียงอีกโทนหนึ่งที่ต่างออกไป ทำให้รู้ได้ว่าไม่ได้มีบุคคลเดียวอยู่ภายในห้อง Sakura เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดแว่วผ่านโทรศัพท์ แม้จะไม่ใช่ระยะใกล้และชัดเจนนัก แต่เขาก็จดจำเสียงนั้นได้เป็นอย่างดีและไม่มีวันลบเลือนจากหัวเด็ดขาด เสียงที่เหมือนกันกับ Hyde Hideto! บ้าเอ๊ย! Ken! นายเอาตัวคนๆนั้นมาได้ยังไง เฮ้ยยยย.!! Sakura ผุดลุกขึ้นจากพื้นด้วยทีท่าและน้ำเสียงที่ร้อนรนราวกับไฟเผาไหม้ภายในกาย แต่คำถามของเขาก็ดูสายเกินไปเสียแล้วที่จะให้อีกฝ่ายตอบกลับ เมื่อเสียงตัดสายโทรศัพท์แล่นเข้าโสตประสาทอย่างชัดเจน เขามองโทรศัพท์ในมือแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะขว้างมันแตกกระจาย แล้วรีบมุ่งตรงไปที่อพาร์ตเมนท์ของตนโดยเร็วที่สุด แม้จิตใจในตอนนี้จะอ่อนแอและเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่มีโอกาสที่จะหยุดพักได้เลย ความรู้สึกทรมานที่ทำร้ายอยู่ภายในตั้งแต่เมื่อได้อ่านข้อความในจดหมาย ตอนนี้กำลังค่อยๆกัดกินไปเรื่อยๆราวกับเนื้อร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้นจนกว่าเขาจะตายไป! โธ่เว้ยย Hideto นายจะแย่งอะไรไปจากฉันอีก!!

กะแก ไม่ได้สลบไปหรอกหรอ! หลังจากเร่งรีบกดวางสายที่กำลังสนทนากับ Sakura เมื่อได้ยินเสียงที่ทำให้เขาตื่นตระหนก ร่างสูงของ Ken ก็รีบหันขวับไปมองเบื้องหลังทันที ก่อนจะพบกับ Hideto ที่ยืนอยู่ใกล้ๆในระยะประชิดพร้อมกับปลายมีดที่ยกจ่อที่ลำคอของเขา Ken เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางจ้องมองใบหน้าสวยที่เผยยิ้มหวาน

แหม ก็แค่อยากจะทำให้คุณเชื่อเท่านั้นแหละครับ ว่าคนอย่างผมน่ะ ไม่เห็นจะมีพิษสง อะไรเลยไง คิกๆ เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานดังขึ้นหลังจบประโยคก่อนมือเล็กๆจะค่อยๆไล่ปลายมีดวนไปมาบริเวณลำคอ อืมมม~~~. ประมาณ 30 นาทีงั้นหรอ แหม เรามีเวลาเล่นสนุกด้วยกันตั้งเยอะเชียวนะครับ คุณ Ken นาย รู้จักชื่อฉันได้ยังไง? Ken ถามออกไปด้วยความสงสัย พลางก้าวถอยหลังให้พ้นปลายมีด แต่ Hideto ก็สาวเท้าตามไม่ห่างเช่นกัน โถๆๆ นึกว่าจะฉลาดกว่านี้ซะอีก คนอย่างผมมีรึครับที่จะไม่สืบเรื่องของศัตรูให้ละเอียดน่ะ ดวงหน้าสวยเลิ่กคิ้วกล่าวคำพูดเย้ยหยันอีกฝ่ายไป ตอนนี้ Ken ตกอยู่ในสถานะที่ลำบากเต็มที แม้แต่จะขยับตัวก็ดูจะยากเย็นเสียเหลือเกิน เพราะแม้แต่กระดิกนิ้ว ปลายมีดคมก็จะกดลงที่คอของเขามากขึ้น

ฉันไม่เข้าใจ น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยจากปากร่างสูงตรงหน้า ทำให้ Hideto ต้องเลิ่กคิ้วเป็นเชิงสงสัย แต่ก่อนจะได้ถามอะไร Ken ก็เอ่ยต่อ นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน? นายไม่เคยคิดเลยสินะว่า Hyde ที่ตายไปจะเสียใจแค่ไหนกับการกระทำของนาย? ถ่วงเวลาไปก็เท่านั้นแหละ อย่าพูดถึงชื่อนั้นนะ นายไม่คู่ควรจะพูด! Hideto ช้อนมองด้วยดวงตาแข็งกร้าวก่อนจะกดปลายมีดลงที่ลำคอมากขึ้นจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก รู้สึกได้ถึงเลือดอุ่นที่ค่อยๆไหลออกมาจากปากแผล แม้ไม่มากนัก แต่มันก็ทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนต้องร้องออกมาทีเดียว

เจ็บหรอ. น้ำเสียงที่แข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงจนฟังระรื่นหู แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่คำพูดเท่านั้น จิตใจกลับไม่ได้อ่อนลงสักนิด ความปรารถนาและกระหายในการฆ่ายังคงเดิม Hideto ไล่ปลายมีดลงต่ำบริเวณช่วงท้อง แล้วยื่นดวงหน้าหวานลงตรงลำคอ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นนุ่มรับรสหอมหวานของเลือดที่ค่อยๆไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ ในขณะที่ Ken ได้แต่ยืนนิ่งเนื่องจากตกเป็นฝ่ายรองร่างเล็กๆตรงหน้านี่ ถ้านายถามว่า ทำแบบนี้เพื่ออะไร? งั้นฉันจะขอถามนายมั่งนะ ว่านายมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร? เพื่อใคร?แล้วการตายกับการการมีชีวิตอยู่ต่างกันตรงไหนถ้าไม่รู้ว่าอยู่เพื่ออะไรและเพื่อใคร?

ต่อให้ฉันตอบไป ฆาตกรเลือดเย็นอย่างนายก็คงไม่เข้าใจอะไรหรอก อ้อหรอ ความจริงนายก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ? Hideto แต้มยิ้มก่อนจะพูดราวกับรู้ทันอีกฝ่าย เขาใช้ปลายมีดเกลี่ยวนไปทั่วลำตัวของ Ken ยังมีเวลาต่อล้อต่อเถียงและเล่นสนุกอีกมากมายกว่าที่ Sakura จะมาถึง คนที่มีทุกสิ่งทุกอย่างดีพร้อม จะมาเข้าใจอะไร? ฆาตกรเลือดเย็นงั้นรึ? โฮ่ ฉันจะถือว่านี่เป็นคำชมก็แล้วกันนะ ชมฉันอีกสิไอ้ฆาตกร ไอ้โรคจิต เอาสิ! เพราะตอนนี้นายมันก็ทำได้แค่นี้แหละนะ Ken!! ฮ่ะๆๆๆ ดวงหน้าหวานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาอย่างสาสมใจ เมื่อเห็นชะตากรรมของคนตรงหน้าในขณะนี้เป็นเพียงแค่ก้อนกรวดที่ไร้ค่าเท่านั้น นายมันบ้า Ken พูดรอดไรฟันอย่างเดือดดาล พลางมือทั้งสองข้างก็กำหมัดแน่นจนเกร็งสะท้านไปทั้งแขน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว ร่างเล็กหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบจากอีกฝ่าย

ขอบคุณ ฉันบ้า แต่ที่เป็นแบบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพราะใครกันล่ะ ไม่ใช่เพราะไอ้ Sakura นั่นหรือไง คนที่แย่งชีวิตของฉันไป คนที่เอาจิตวิญญาณและความรู้สึกทั้งหมดไป และทำให้คนอย่างฉันมีเพียงร่างสวยๆแต่ไร้จิตใจนี่ ทุกอย่างมันเป็นเพราะหมอนั่น!! เพราะหมอนั่นๆๆๆ!! Hideto ตะโกนลั่นอย่างเดือดดาลก่อนจะใช้มืออีกข้างจับคอเสื้อเชิ้ตดำของ Ken แล้วเขย่าร่างสูงนั่นด้วยความเคียดแค้นที่ฝังแน่นจนอยากจะลบเลือน อารมณ์และความรู้สึกที่แปรปรวนได้อย่างง่ายดายเนื่องมาจากการที่ต้องอยู่อย่างเดียวดายสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ความรู้สึกที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจนตายด้านและเย็นชา มันกลับคืนมาไม่ได้อีกแล้ว

เหอะ นายนั่นแหละที่เอาทุกสิ่งทุกอย่างของ Sakura ไป!!! นายมันเป็นไอ้ปีศาจร้ายที่คอยรังควานเขา! นายมันก็แค่ไอ้คนช่างริษยาที่เห็น Hyde กับ Sakura รักกันก็เท่านั้น!!! Hyde น่ะ ไม่ได้รักนายเลยซักนิด ได้ยินชัดเต็มสองหูมั้ย!!! นายมันบ้าไปเองคนเดียว Hyde น่ะ รัก Sakura!! ฉันได้ยินกับปาก Hyde เอง มันต่างกับนายที่คิดเองเออเอง เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะนายเท่านั้น แกมันไอ้ฆาตกรที่ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่น้องในสายเลือด!! Ken ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลแม้รู้ทั้งรู้ว่าการหลุดคำพูดที่ไม่สมควรไปทำให้เขาเสี่ยงต่อการตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นหลายเท่าตัว แต่เนื่องด้วยถูกแรงโทสะถูกกระตุ้นจากประโยคของอีกฝ่าย ทำให้เขาไม่สามารถที่จะนิ่งเฉยได้อีกต่อไป ความโมโหบดบังให้เขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับร่างเล็กๆตรงหน้า ในมือที่กำมีดอยู่สั่นระริกจนเขารู้สึกได้ ดวงหน้าหวานจากที่เคยช้อนมองอย่างหยิ่งยะโสและแฝงไปด้วยดวงตาอาฆาตร้ายกาจ ตอนนี้ก้มลงต่ำเห็นเพียงผมสีดำน้ำตาลสะท้อนกับแสงไฟเท่านั้น เกิดอะไรขึ้นนะ? แต่ยังไม่ทันที่คำถามของเขาจะหลุดออกมาเป็นคำพูด เขาก็ต้องร้องออกมาด้วยเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บซ่านอย่างแรงบริเวณท้องจนต้องลงล้มไปนอนขดกับพื้น เมื่อสายตาคู่เรียวก้มลงมองสิ่งที่เกิดขึ้นเขาก็พบกับบาดแผลลึกที่เลือดสีแดงข้นค่อยๆไหลซึมออกมา

อั่ก!! Ken ร้องพลางกดบาดแผลแน่นเพื่อห้ามเลือด แม้รู้ว่ามันจะไม่ได้ผลเท่าไรก็ตาม ดวงตาคู่เรียวที่ปรือใกล้ผิดเนื่องจากพิษบาดแผลจ้องมองคนตรงหน้าที่ยืนถือมีดเปื้อนเลือดจากการทำร้ายเขา แต่ Ken กลับเจอกับความรู้สึกที่แปลกประหลาดต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง จู่ๆก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของสายตาคู่สวยคมที่จ้องมองไม่ละจนห้ามไม่ให้กายสั่นไม่ได้ Hideto นิ่งเงียบไม่พูดอะไรแล้วเดินย่างเท้าเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ Ken ก็ได้แต่ถอยหนีด้วยความยากลำบาก จนท้ายที่สุด Hideto ก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆกายคนที่ตนทำร้าย จ้องมองสีหน้าหวาดกลัวนั้นอยู่เพียงครู่ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ เลิกเก๊กได้แล้วสินะ นายรนหาที่เองแท้ๆ ที่จริง ก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้หรอกนะ ฉันยังอยากเล่นสนุกกับนายอีกตั้งเยอะแยะในฐานะที่นายรู้จักกับ Sakura แต่ น้ำเสียงเรียบเรื่อยเย็นชากล่าวออกไป พลางปลายนิ้วก็ลูบไล้ใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ แต่จู่ๆ Hideto ก็สงบปากลงทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ ก่อนจะตะโกนลั่นออกมาอีกครั้ง แปรเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเมื่อครู่ กลายเป็นโทสะร้อนแรง เพราะนาย!!! เพราะนาย!!. หยุดพูดถึงชื่อ Hyde นะ!!!!!!!! มีฉันเท่านั้น!! ฉันเท่านั้นที่เรียกได้ ฉันเท่านั้นที่ได้สัมผัสเขา ฉันเท่านั้นๆๆ!!! ไม่ใช่มัน ไม่ใช้ไอ้บ้านั่น!! คนที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน คนที่ทำให้ชีวิตของฉันมีอยู่ได้ คนที่สำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งมวลมันเอาไปจากฉัน!!! มือที่กำมือแน่นยกขึ้นแทงอีกฝ่ายอย่างรัวด้วยความบ้าคลั่ง ทั้งความเจ็บปวดและความแค้นที่ฝังแน่นระบายออกทางคมมีดที่ขยับไม่ยั้ง เรื่องราวจากอดีตที่ควบมาจนถึงปัจจุบัน ในตอนนี้ราวกับคลื่นซึ่งมองไม่เห็นที่ปั่นป่วนวกวนอยู่ในหัว กว่าจะรู้สึกตัวและชะงักมือที่กำมีดแน่น ร่างสูงของอีกฝ่ายก็นอนแน่นิ่งไปเสียแล้ว

Hideto นั่งหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยจากแรงระเบิดอารมณ์เมื่อครู่ ก่อนจะค่อยๆยันกายลุกขึ้นยืน มองร่างของ Ken ที่แน่นิ่งไม่ไหวติงด้วยสายตาที่แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นเย็นชาเช่นเดิม แล้วลากเก้าอี้หน้ากระจกที่อยู่ไม่ห่างนักเพื่อจะได้นั่งมองใบหน้ายามจมในห้วงนิทราตลอดกาลได้อย่างถนัดตา ขาเรียวยกขึ้นไขว้กันในท่าไขว่ห้าง พลางใช้มือเท้าคาง ทอดสายตามองด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม ไม่นานนักเสียงทุ้มหวานก็เปล่งออกมาเป็นท่วงทำนองเพลง

ปลายนิ้วที่ยังคงกระดิกอยู่ของร่างที่เบื้องล่างทำให้ Hideto ต้องหยุดเสียงเพลงจากปากลงก่อนจะเลิ่กคิ้วอย่างประหลาดใจ ยังไม่ตายหรอเนี่ย ดวงหน้าสวยว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆก่อนจะลุกจากเก้าอี้ ถอยหลังออกมาให้ห่างจากร่างนั้นพอประมาณ ก่อนจะหยุดยืนมองด้วยสายตาหยามเหยียดอยู่ครู่ก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะออกไป ฮ่ะฮ่ะ คุณประเมินค่าผมต่ำจังนะ ที่บอกว่าผมไม่มีพิษสงอะไรน่ะ ที่นี้รู้รึยังครับ รึว่าตอนนี้หูคุณก็ไม่ได้ยินอะไรแล้ว? ดูสิๆเลือดไหลซะเยอะเชียว อา สวยจริงๆ ว่าพลางเลียริมฝีปากในขณะที่ดวงตาคู่กลมก็จ้องมองเลือดสีแดงเข้มราวกับไวน์แดงรสเลิศน่าลิ้มลอง ไม่นานนักมือเล็กๆก็ไล่เลื่อนลงยังรองเท้าบูทสูงที่ตนใส่แล้วค่อยๆหยิบปืนเก็บเสียงขนาดเล็กที่เขาใส่มันไว้ออกมา เล็งตรงไปยังร่างที่ใกล้หมดลมหายใจ ผมจะให้คุณ ได้รับบทเรียนอันมีค่าที่คุณไม่สามารถเรียนรู้มันได้ตลอดชีวิต โทษฐานที่ประเมินค่าคนอย่างผมผิดไป ประโยคสิ้นสุดลงพร้อมๆกับปืนที่ลั่นออกไป ไม่มีทั้งเสียงปืนและเสียงร้องจากร่างที่นอนอยู่บนพื้น มีเพียงกายที่แน่นิ่งและปลายนิ้วที่ขยับก่อนลมหายใจผะแผ่วจะสิ้นสุดไป บ๊าย บาย

ปัง!!! เสียงประตูเปิดออกด้วยความเร่งรีบพร้อมๆกับร่างของชายหนุ่มร่างสูงที่วิ่งกระหอบกระหืดสุดชีวิตหยุดยืนอยู่หน้าประตู เขาเบิกตาคมกว้างอย่างตกตะลึงกับภาพที่ตนเห็น ภาพของเพื่อนรักที่ลงไปนอนกับพื้นพร้อมๆกับกองเลือดสะท้อนอยู่ในดวงตาทำให้เขาแทบทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น มันสายเกินไปเสียแล้ว Sakura ในเมื่อนายปกป้องอะไรไม่ได้สักอย่าง ก็จงสูญเสียไปซะเถิด เสียงแห่งความคิดก้องอยู่ในหัวไม่อาจลบเลือน เขายกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยอาการช็อคก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองตัวการที่ตนก็รู้อยู่ว่าใคร

Hideto เลิ่กคิ้วมองกลับก่อนจะเจือยิ้มชัยชนะให้กับอีกฝ่าย ทั้งสายตาเย้ยหยันจากตากลมๆนั่น รอยยิ้มกริ่มบนใบหน้าเคล้าเสียงหัวเราะร่าอย่างสุขใจมันทำให้เขาแทบเป็นบ้า ไม่ ใบหน้าแบบนั้น ไม่ใช่ Hyde อีกต่อไปแล้ว!!! ไม่ใช่!! มันเป็นไอ้ฆาตกรที่ฆ่าทั้งคนที่เขารักและเพื่อนของเขา!!!!!! Sakura วิ่งตรงเข้าไปหาร่างเล็กๆก่อนจะกระชากคอเสื้อบีบลำคอระหงส์แน่น ด้วยความเคียดแค้นกับการสูญเสียที่เกินจะรับไหวทำให้เขาคลุ้มคลั่งคุมสติไม่อยู่ แต่แม้จะเพิ่มแรงบีบจนหายใจลำบากเพียงใด Hideto ก็ยังคงหัวเราะร่าอย่างสาสมใจอยู่ พลางใช้ดวงตาคู่กลมจ้องปะทะกับอีกฝ่าย น้ำเสียงนุ่มที่ขาดห้วงเพราะความอึดอัดจากการขาดอากาศเอ่ยออกไป ฮ่ะฮ่ะ ต้องแบบนี้สิ มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น เคียดแค้นไปอีกนายกับฉัน ตอนนี้มันก็สูญเสียเท่ากันแล้วนี่นะ หยุดพูดนะ!!!!!!ฉันจะฆ่าแก Sakura พูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันก่อนจะตวัดตามองราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ อ่ะจะฆ่าฉันงั้นหรอ นายต่างหากล่ะ ที่ จะตายก่อนฉัน แม้ตอนนี้แทบจะไม่หลงเหลือลมหายใจ แต่ Hideto ก็ยังคงเจือยิ้มอยู่ไม่คลาย เขาค่อยๆเลื่อนปืนในมือขึ้นก่อนจะยิงเข้าที่ท้องด้านซ้ายของอีกฝ่าย ทำให้ Sakura ปล่อยมือที่บีบรัดลำคอแน่นออก ร่างสูงร้องลั่นด้วยความเจ็บก่อนจะล้มลงไปนอนขดอยู่กับพื้น ในขณะที่ Hideto ก็ไอโคลกจนตัวโยนเช่นกัน แต่ดูท่าว่าร่างเล็กจะได้เปรียบในการตั้งตัวมากกว่า เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาหาร่างของใบหน้าคมที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ

ใช่แล้ว มันต้องลงเอยแบบนี้แหละ Sakura ทุกสิ่งทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว Hideto กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งก่อนจะขึ้นคร่อมร่างสูง โน้มหน้าลงใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ผะแผ่วเนื่องจากความเจ็บปวด แล้วใช้ปลายลิ้นลากโลมตั้งแต่แก้มเรื่อยลงมาจนถึงใบหู เขากัดมันอย่างแรงจนคนที่อยู่เบื้องล่างร้องออกมา จากนั้นริมฝีปากที่ช่ำชองจึงขยับเปล่งคำพูดด้วยเสียงกระซิบแผ่ว หึ Hyde เคยทำแบบนี้ให้นายรึเปล่า เคยคร่อมนายแบบนี้ไหม? เขาใช้ปากสวยๆสัมผัสอะไรต่อมิอะไรของนายรึเปล่าล่ะ? ฮ่ะๆๆ Hideto กลั้วหัวเราะราวกับคนเสียสติก่อนจะเลื่อนมือลงยังบาดแผลจากกระสุนปืนที่ท้องของอีกฝ่าย แล้วกดมันลงไปอย่างแรงจน Sakura ร้องเสียงหลง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจนเกินพรรณนา คิกๆ เจ็บมากสินะ งั้นจะช่วยให้ลืมความเจ็บซักแป๊บล่ะกัน ว่าจบริมฝีปากอิ่มก็เข้าประกบจูบทันที สอดแทรกปลายลิ้นอุ่นโดยทั่วอย่างชำนาญและช่ำชองจนทำให้ Sakura ลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะ ไม่นานนัก Hideto ก็ถอนริมฝีปากออก จ้องมอง Sakura ที่นิ่วหน้าอย่างสุขใจ ทีนี้ ยังเห็นฉันเป็น Hyde อีกไหมล่ะ? หึ เท่ากับว่าเราสูญเสียเท่ากันแล้วนะ นายไม่เหลือใคร ฉันเองก็เหมือนกัน เราไม่มีอะไรแตกต่างกันซักนิด รักและปรารถนาคนๆเดียวกัน แต่ นายกลับแย่งทุกสิ่งทุกอย่างของฉันไป ใช่ มันก็ถึงคราวของฉันบ้างแล้วที่ทำให้นายสูญเสียทั้งหมดด้วย ว่าจบปลายลิ้นก็ลากเลียตั้งแต่สันคางระเรื่อยมาและหยุดอยู่ตรงซอกคอ Hideto ใช้ปากขบเบาๆเพื่อให้เกิดรอยแดงขึ้น จากนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นอย่างมีชัยชนะ

คิกๆ เอาล่ะ นายจงเลือกซะนะ Sakura ระหว่าง นายจะแจ้งตำรวจเพื่อให้พวกเขาจับฆาตกรอย่างฉันมาลงโทษ หรือ นายจะเลือกแก้แค้นฉันด้วยตนเอง เลือกเอาสิ ก่อนที่สติอันน้อยนิดของนายจะดับลง เกมส์นี้มีอยู่สองทาง ว่าแต่ ทางไหนจะถูกใจนายกันล่ะ Sakura Hideto ว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางใช้ฝ่ามือเล็กๆเกลี่ยไปตามแผ่นอกของอีกฝ่าย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าห่างจากร่างสูงที่นอนอยู่ไปเรื่อยๆ Sakura จ้องมองด้วยสายตาพร่ามัวไม่ลดละ แต่ตอนนี้กำลังของเขาถูกริดรอนลงไปจนแทบไม่เหลือแล้ว แต่.. เกมส์นี้ เขาจะต้องเป็นคนปิดฉากเอง!! พร้อมกับการล้างแค้นคนๆนี้ด้วย!!!!

หึ ต้องไปแล้วนะ ขอให้พระเจ้าส่งคนมาช่วยนายก่อนที่เลือดจะไหลหมดตัวตายแล้วกัน Sakura แล้วเจอกัน Hideto บิดลูกบิดแล้วเปิดประตูอ้าออกก่อนจะหันมาพูดด้วยสีหน้าเจือยิ้มไม่สร่าง. แล้วเจอกัน มันแน่นอนอยู่แล้ว Hideto!!!! ฉันจะล้างแค้นนาย ให้สาสมกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำกับฉัน!!. Sakura ช้อนมองเพดานด้วยตาที่พร่ามัว ทุกอย่างรอบข้างค่อยๆมืดลงราวกับเข้าสู่ช่วงเวลากลางคืน ลมหายใจผะแผ่วน้อยลงทุกขณะ นี่ นี่เขากำลังจะตายงั้นหรือ?.

ร่างเล็กๆรีบสาวเท้าเดินลงบันไดหนีไฟไปอย่างรวดเร็วพลางถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนเลือดออก เปลี่ยนใส่เป็นเชิ้ตสีดำที่เขาหยิบติดมือมาจากห้องของ Ken ด้วย ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงเมื่อถึงบันไดขั้นสุดท้ายที่จะก้าวลงสู่พื้น Hideto เงยหน้าขึ้นมองตำแหน่งห้องที่เกิดเหตุนั้นก่อนจะกลั้วหัวเราะเบาๆ อีกไม่นานแล้วสินะ เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วก่อนจะสาวเท้าออกจากตัวตึกมากขึ้นเรื่อยๆ

รถคันสีดำที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงหยุดจอดตรงหน้าร่างเล็กๆ ทำเอาคนที่กำลังเดินอยู่ชะงักฝีเท้า ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองภาพคนขับที่ค่อยๆปรากฏชัดขึ้นเมื่อกระจกสีดำสนิทเลื่อนลง Tetsu ใบหน้าของผู้ที่อยู่ในรถดูมีสีหน้าตื่นตระหนกไม่น้อย แต่เมื่อเห็น Hideto ที่เดินออกมาด้วยทีท่าปกติก็ทำให้คลายความกังวลใจลงไปได้บ้าง รีบขึ้นมาเถอะ! Tetsu รีบพูดไม่รอช้าก่อนจะกวักมือเรียกอีกฝ่าย แต่ Hideto ยังคงสาวเท้าเดินอย่างช้าๆจนถึงประตูรถแล้วค่อยเข้าไป

นาย เป็นอะไรมากรึเปล่า Tetsu หันมาถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่เขาขับเคลื่อนรถออกจากอพาร์ตเมนต์นั้นไกลพอสมควรพลางหันมองใบหน้าสวยที่นิ่งเรียบตั้งแต่ขึ้นรถมาเป็นระยะ ดูเหมือนว่าคำถามของเขาจะไม่ได้ผ่านเข้าหูของร่างเล็กข้างกายแม้แต่น้อย ดวงตาคู่กลมจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ทำให้เขาเลิกตั้งตารอคำถามเมื่อครู่แม้ว่าจะอยากรู้สักแค่ไหนก็ตาม ช่างเถอะ แค่ Hideto ปลอดภัยมาก็ดีแล้ว เอ่อ นายอยากไปที่ไหน หลังจากที่นิ่งเงียบไปพัก Tetsu ก็หันมาถามอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ดวงตาที่เหม่อมองออกไปปรายตามาทางเขา ทำให้รู้ว่าได้ยินคำถามชัดแจ้ง Hideto ค่อยๆเอนกายพิงพนักนุ่มๆ นั่งไขว่ห้างในท่าสบายก่อนจะตอบไป

ทะเล

หือ? Tetsu หันมามองด้วยความแปลกใจ เขาจ้องมองยังดวงตาคู่กลมที่หรุบลงต่ำราวกับจะปิดลงผ่อนคลาย เพื่อค้นหาความรู้สึกที่แฝงอยู่ในคำพูดเมื่อครู่นั้น ไม่เข้าใจ Hideto ดูแปลกๆไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เพราะอะไรนะ? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ความใคร่รู้และสงสัยในใจมีมากเสียจนตัวเขาเองแทบเก็บไว้ไม่อยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะถาม แต่ก็กลัวกับใบหน้าและคำตอบที่ได้รับกลับมาหลังจากเอ่ยปากไป

ทะเลที่ไหนก็ได้ แล้วแต่นาย Hideto พูดย้ำอีกรอบก่อนจะค่อยๆปิดตาลงเพื่อพักผ่อน ก่อนจะเริ่มต้นเปิดฉากเกมส์เดิมพันระหว่างเขากับ Sakura ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ใช่ ทุกสิ่งทุกอย่างใกล้จะถึงจุดจบแล้วสินะ อีกไม่นานหรอก ความคิดที่โลดแล่นหลังม่านตาที่ปิดลงดำเนินต่อไปในขณะที่รถสีดำสนิทเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งตรงไปยังจุดหมาย.

Continue Episode 9